Sneeuw

De laatste dagen ligt mijn buurtje onder een dikke 'witte' koude deken. Ja, het ziet er mooi uit vanachter je raam maar vraag mij alsjeblieft niet om een paar stappen buiten de deur te verzetten, ik vind dat echt niet te doen. Maar oke, je hebt een leven, dus oke, af en toe waag ik een voetje over de drempel, maar met veel moeite en tegenzin. Daarom was ik vandaag zo verheugd om te horen dat deze 'prachtige' sneeuw de komende week gaat wegsmelten zodat de straat weer zijn nut kan bewijzen. Heerlijk..Ik was het echt zat. Wat gebeurt er toch in de jaren der volwassenheid dat zoveel mensen de pest pokke rothekel krijgen aan sneeuw.

Vroeger waren we zo oprecht opgetogen toen we de witte vlokjes uit de hemel zagen vallen. We konden niet wachten tot we schoenen aan onze voeten hadden zodat we naar buiten, de sneeuw in konden rennen. Natuurlijk hielden de ouders ons geduldig tegen en smeerden ons allerlei nutteloze objecten zoals sjaals en wanten aan. Ga toch weg met die stomme dingen, er ligt sneeuw, we moeten NU gaan! Dus half aangekleed en uiteraard verkild tot het bot probeerde je vervolgens de slee uit de schuur te rukken, die (natuurlijk) ergens onder bergen van spullen verstopt was. Maar als je hem uiteindelijk had kon het leven pas echt beginnen. En dan bleven de ouders rustig achter het raam staan terwijl het kind zijn smoel in de sneeuw drukt om er een hap van te nemen, en dat viel natuurlijk voor het kind elke keer tegen. Maar prima, zolang zij als ouders maar niet naar buiten hoefden. Sneeuw is daarom voor ouders ook weer een fijne belevenis, net als ijs, maar om daar nog op te hopen is wel erg optimistisch..bijna onrealistisch. Als het sneeuwt of er ligt ijs en je hebt al wat oudere koters dan zijn deze van s' ochtends vroeg tot s' avonds laat nergens in of rond het huis te vinden en hebben zij eindelijk rust aan hun harses. Maar zelf de sneeuw in gaan? Je moet het niet eens aan ze voorstellen.

En zo voelt het nu ook. Mooi hoor die sneeuw, leuke decoratie, echt waar, maar vraag me alsjeblieft niet om naar buiten te gaan. Het is koud, het is nat en als het er even ligt wordt het binnen de kortste keren bruine smurrie. Je moet nu niet door de straten van Amsterdam lopen want het oogt niet echt charmant. Overal doodgetrapte sneeuw, sneeuw gemengd met zout, sneeuw gemengd met modder.. En vooral dat laatste krijgt mooi de voorzet door alle 185 verschillende bouwputten die je de laatste tijd in Amsterdam vind. Dan mag je dus EN uitglijden EN in een diep gat van de Noord-zuidlijn vallen EN uitgelachen worden door bouwvakkers. Ik spreek niet uit ervaring hoor, ik heb gewoon een grote fantasie. Maar lijkt je die ervaring niet heerlijk? O, wat is sneeuw toch fijn, o wat is sneeuw toch mooi, o wat houden we toch van Amsterdam in het wit.

Maargoed, aan alles komt een eind, na sneeuw komt zonneschijn dus: fijn, het gaat dooien. De sneeuw hoorde hier al toch niet meer thuis, alsof het weer toch nog even zijn reputatie omhoog wilde krikken zodat de Hollanders weer vertrouwen krijgen in het winterse weer. Sneeuw hoort, vind ik, thuis in December, Januari en misschien februari, maar Maart, nee, dan heb je je kans gehad. Dan mag het echt niet meer. Dan gooien we de sjaals weer aan de wilgen en willen we het liefst onze slippertjes weer uit de kast rukken want de 'warmte' komt er weer aan. Dan hoort het volgens traditie weer lekker op te warmen, en draai die warmtekraan nou eens goed open, we hebben niet niets zoveel files op de weg! Wij willen warmte, ik wil warmte! Ik wil weer stikken van de hitte in een overvolle stad..Ik wil weer in het Vondelpark liggen en 's avonds op een terrasje zitten.. Ik wil de lente weer terug!