Het Nicci French Incident

Soms kom je oppeens op een plek waarvan je gewoonweg weet dat je daar op dat moment gewoon moest zijn: het lot aan het werk. Voor mij was dat gevoel er van het weekend, maar dan met een vleugje ironie om de boel op te vrolijken. Ik moest daar zijn en had er tegelijkertijd niets te zoeken, dat maakt het juist op dat moment zo amusant. Ik was met mijn moeder de stad in gegaan, iets wat zich zelden voordoet. Zij wilde graag naar Scheltema om naar boeken te kijken. Prima, mij mag je altijd een boekwinkel in slepen, ik kan daar wel een uurtje ronddwalen. Maar vaak gebeurt bij dit soort gelegenheden belanden mijn moeder en ik op verschillende verdiepingen. Zij op de 5e en ik op de 3e, ik heb nu eenmaal niet zoveel voorkeur voor boeken over Management en organisaties, maar dat terzijde.

Wij stappen de winkel binnen, kijken om ons heen en worden meteen uitgenodigt tot nieuwschierigheid als wij een clubje mensen rond een tafel zien staan. Ook een cameraman en een geluidsman probeerde zijn weg te banen door de menigte, hier een shot, daar een shot enzovoorts. Steeds grotere trosjes mensen bevinden zich rond de tafel en wij, nieuwschierig van aard, schuivelen langzaam richting de tafel terwijl we theoretisch discussieren over wie er achter het tafeltje zou kunnen zitten. Maar zowaar, er zitten wel 2 mensen achter het tafeltje. Nog steeds onwetend over wie het zijn gaan we aan het tafeltje staan. Nu begint het bij ons te dagen: Nicci French signeren vandaag hun nieuwste boek bij Scheltema. Wat mij dan weer opvalt is dat de een glaasje water drinkt en de ander een viezig rood fruitdrankje waarvan ik moeilijk kan inschatten wat het is. Het enige wat ik dan kan denken is, ja, zij moeten natuurlijk ook iets te drinken hebben tijdens het werk, nooit bij stilgestaan. En ja, dat zijn dan weer van die dingen waar ik dan aan denk. Beiden een pen in de hand en gevangen tussen stapels kopieen van ' Vang me als ik val' vangen ze de rij wachtenden op.

Nu heb ik zelf nog nooit iets van Nicci French gelezen, sterker nog, ik heb er zelfs nog nooit over nagedacht om iets van haar te lezen. Maar nu sta ik daar toch mooi in die boekwinkel, en daar zit dan toch Nicci French (vraag me niet wie nu wie is) toch gezellig krabbeltjes te zetten in hun boeken. Dus wat moet je dan. Deze kans kan je toch niet zomaar aan je voorbij laten gaan? Nee, inderdaad, besloot ik, ik wil ook een handtekening.

Nadat ik mijn moeder een kopie van het boek in de hand had gedrukt ben ik braaf in de rij gaan staan. Ik kreeg van een medewerker een blaadje met mijn moeders naam erop en wachtte tot ik aan de beurt was om een 'echte' handtekening te ontvangen. Ondertussen waren de cameramannen bezig met het interviewen van ware fans en leuke shots te nemen van het stelletje achter het tafeltje. Toen ik mijn moeder weer terugvond waren we aan de beurt. De cameraman installeerde zich achter het stelletje en de lens richtte zich op ons. We stonden onder schot, ojee, wat nu.. Wij moeten nu het toonbeeld van de fan portretteren die heel erg graag een handtekening van haar idool wil..Maar, we kennen het desbetreffende idool en haar creaties helemaal niet. Oke, toch maar glimlachen. Terwijl Nicci en French iets moois in het boek krabbelde stonden wij glimlachend om ons heen te kijken. We ontvingen het boek met een waargemeend dankwoord en stoven de roltrap op. Nicci en French wenstte ons heel veel leesplezier en ze hoopten dat we het mooi vonden. Ik ben benieuwd.

In ieder geval hebben we nu een mooi kopie waarin staat:

To Mayana, the best wishes from Nicci and French.. en 2 mooie handtekeningen.

Dus binnenkort een lotgeboren recensie van ' Vang me als ik val' van Nicci French..