Parc Kwelling

Oke oke, het heet eigelijk Parc Guell maar in mijn herinneringen staat het geregistreerd als "Parc kwelling'. Het was aan het eind van de speurtocht dus we hadden het een beetje gehad met de bezienswaardigheden, we vonden het strand veel aantrekkelijker op dat moment. Toch wilde we een kijkje gaan nemen in dit bekende parc dus we waagde het erop en gingen op pad. Het was weer even een eindje met de metro, door de angstaanjagende gang van Passeign de gracia maar na een half uurtje met de metro en een tochtje omhoog te voet (A.K.A nooit meer) waren we toch bij de ingang van Parc kwelling aangekomen. Nouja, ingang, het begin van de 20 trappen naarboven. Vanaf een afstand zagen we gelukkig roltrappen om ons de kwelling van de trappen te besparen. Naarmate we de trappen naderden zagen we tot onze grote ironische schrik dat de roltrappen voor een groot deel stuk waren. motivatie daalde weer een stukje, het strand werd steeds aantrekkelijker. Maar nee, we wilden het zien, dus wij begonnen de trappen te beklimmen. Buiten adem, oververhit en 'uitgedroogd' (zelfmedelijden) kwamen we boven en konden we het park inlopen.

Al snel liepen we tegen het eerste bouwwerk aan: een tunnel geinspireerd door de slurfen van een olifant. Om eerlijk te zijn vond ik het niet een zevende wereldwonder maar het was wel mooi om te zien. Ook het grote plein met de lange bekende bank zijn we opgelopen. Daar stortten we ons op een stukje lange bank en begonnen om ons heen te kijken. Mensen kijken blijkt dan toch weer vaak een hobby van ons te zijn. Nadat we enkele creatieve kiekjes hadden genomen probeerde we weer op te staan. We bleven toch nog even zitten. We bekeken de bank en het uitzicht aandachtig en vonden even een momentje rust om toch even het te 'ervaren'. Soms vergeet je even te ervaren waar je bent, en dat is zonde van je reis. Je moet altijd even een momentje nemen om het te 'zien'.

na enkele liters water achterover gegooid te hebben liepen we weer verder. We leken wel een soort pelgrims, van die soort die om elke meter de grond aanraken, maar dan niet uit respect maar uit vermoeidheid. gebouw, na gebouw, na natuur en natuur oee, aaa, schitterend. En het was oprecht mooi, het strand oogte echter mooier op dat moment. Dus na een tijdje deze guelling te hebben doorstaan hebben we besloten het Parc voor gezien te beschouwen en hebben we onze reis voortgezet naar het strand. We waren blij toen we daar lagen. Daar heb ik uiteindelijk het parc pas echt goed bekeken, vanachter mijn zonnebril, in mijn gesloten ogen..

kwelling