Notting hill

Dit is een straat. En niet zomaar een straat. Sinds die ene film met de schattige stotterende Brit is dit DE buurt in Londen geworden. Althans voor de toeristen. De toeristen die, na de film gezien te hebben, massaal afstruinen op dit schattige dorpje in de stad. Ze nemen overal foto's van en kopen te dure produkten op de overbevolkte en gezellige markt. Ze zoeken het boekwinkeltje en stalken de o zo bekende kapper door zichzelf aan de ramen te plakken. Een schandelijk display. En ik was die middag een van hen.

Sinds de film heb ik de beelden van Notting Hill niet meer uit mijn geheugen weten te krijgen. Het zag er allemaal zo leuk en aandoenlijk uit, het had iets romantisch. Uiteraard was het te romantisch en te leuk in beeld gebracht want het is en blijft een romantische komedie. Maar laat ik nu net een 'sucker' voor romantische komedies zijn. Ik pakte mijn biezen en reisde Hugh en Juul achterna.

Ik stapte uit bij Notting Hill gate en liep met de stroom mee naar Portobello road. Het is echt een toeristenoptocht geworden, maar dat kon voor mij de pret niet drukken, ik denk dat ik net als alle andere mensen daar opzoek was naar hetzelfde. Een stukje herkenning uit de film. We liepen verder en het werd steeds drukker. Op een gegeven moment kwam er een bord inzicht ' Portobello Market'. Ah, ik zat in de goede richting. Verschillende kraampjes doemden al op in het nabijkomende straatbeeld. Voor ik het wist stond ik op de markt en was het een drukte van Jawelste. Hier en daar werd ik platgedrukt door karretjes, kraampjes en andere mensen. Ik stond stil en keek goed om mij heen om een goed beeld te krijgen van het geheel, ik probeerde duidelijke foto's van de markt te maken als herinnering voor thuis.

Het had wel iets aparts over zich heen, Notting hill en de Portobello Market. Wat vreemd is was dat het niet echt leek op een toeristische trekpleister maar dat was het wel, in grote mate wel te verstaan. Ik baande, samen met mijn reisgenoot, een weg over de straat, tussen de kraampjes en mensen door. Overal langs de weg stonden kraampjes met allerlei verschillende produkten van (inderdaad) antiek tot dagelijkse spullen en etenswaren. Ik bleef bij elk kraampje wel een beetje hangen om rond te kijken maar ik keek vooral naar de mensen om mij heen en de mensen van de markt. Notting Hill heeft iets heel erg gezelligs over zich heen, iets heel huizelijks en bekend, en dat maakt dat het er zo leuk is. Ik wilde er eigelijk niet meer weg, ik kon nog wel een uur of drie over de markt slenteren, maar zoveel tijd hadden we helaas niet.

Het was echt berendruk, en dan ook echt druk, overvol, en onpraktisch. Op een gegeven moment schuivelden we met ze allen voetje voor voetje vooruit terwijl een afvalwagen voor ons zijn weg door de menigte probeerde te vinden. Heerlijk, die onpraktische acties. Maar het voetje voor voetje principe geeft je de tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien wat voor lui en er nu eigelijk op de markt staan. Dan spelen we altijd het spelletje ' wel een native, niet een native'.

We bleven hier en daar stil staan bij een kraampje en kochten nutteloze dingen die we daarna nog maar weinig zouden gebruiken maar toch heel leuk zijn. Ik kocht een muts die ik hier in Nederland niet op zou durven zetten, echt flateus is het geval niet, maar destijds leek het een geweldig idee, zoals altijd in het buitenland. Ook kocht ik een klein leren gebonden boekje waarin ik nu nog regelmatig goede one-liners in opschrijf, maar een echt nut heeft het niet. We hebben lang stil gestaan bij een kraam met bakken cd's voor 2 pond. Nina Simone en Jimmy Hendrix grepen onze aandacht en blij vertrokken we weer verder. Toen zagen we ons Mekka in het buitenland.. De plek die we in Nederland niet kunnen vinden maar o zo heilig is voor ons: Starbucks. Starbucks geeft ons automatisch het ultieme 'weg zijn' gevoel. Als we Starbucks instappen zijn we direkt in de hemel. En het mooiste daarvan is, is dat we niet eens koffie drinken! We nemen altijd standaard warme chocolade melk met slagroom, en die is ook echt heel erg lekker.. We hebben de dagen daarna in heel londen wel 20 Starbucksvestigingen bezocht, elk met een eigen verhaal.

Het was een kleine vestiging, maar heel gezellig, we konden makkelijk kijken naar de drukte op straat, ook hier kwam mijn favoriete hobby ' mensen kijken' weer goed aan bod.

We liepen nog even door de straten en zagen de kapper die zo bekend is uit de film. We hebben er nog even voor stilgestaan. Wat mij nog het beste bijstaat van dat moment is het bord ' Please no pictures' op het raam. Dus helaas, geen cookiemonster foto, maar zo boeiend zag dat er ook niet uit. Notting Hill bezoeken gaat vooral om de sfeer, voor de geluiden en voor de geuren die je er vind. Het is iets wat je niet snel ergens anders tegenkomt, het heeft iets gezelligs en iets huiselijks terwijl je het nog nooit gezien hebt. Daarom was het ook moeilijk om er weg te gaan. We liepen weer terug naar het kruispunt, nog een keer omkerend om te kijken naar de menigte op de markt, richting Notting Hill gate, terug naar de metro.

notting