Ziek

Luidkeels schal ik altijd door de menigte dat ik nooit ziek wordt, ik heb, zoals ik altijd trots uitleg, een heel goed Imuunsysteem. En dat schal je iets te hard en reikt je stem tot het oor van god. Deze is, zoals wij weten uit den heilige bijbel (waar ik overigens zo heilig in geloof) niet geamuseerd door overmatige arrogantie. Al zou ik het woord 'arrogantie' in twijfel willen trekken, ik maakte slechts een observatie van een duidelijk zichtbaar feit. Helaas vond god het nodig om mij tegen te spreken en heeft mij om die reden gezegend met een gezellige griepje. Je kan uit de schrijfstijl van dit bericht bericht opmaken hoe ik eraan toe ben: tamelijk slecht. Creatieve uitspattingen schieten mij tekort en ik schrijf arrogand rustig met een D als dat even kan. Het was echter wel waar wat ik zei: Ik ben haast nooit ziek. En als ik ziek ben is het nooit ziek genoeg, tenminste daar had ik vroeger altijd last van. Ik was als kind gedoemd tot een leven van creatieve ziektes, namelijk die ziektes die je, door omstandigheden, dan maar zelf moet bedenken. Elk kind had eens in het half jaar een aanval en mocht van Ma en Pa onder de wol blijven liggen. Legaal en met een goede reden mochten zij de kast met Disneyfilms afstruinen. Ik werd niet ziek, hooguit verkouden, zoals nu. Dus ik stond dan miepend naast het bed van mijn ouders met een grote pruillip en een hoog stemmetje. Soms was ik succesvol, soms niet. Gelukkig hoef ik tegenwoordig niet meer te miepen, ik mag ziek zijn als ik dat wil. Nu wil ik dat echter niet. Ik wil helemaal niet ziek worden, ik wil werken, geld verdienen, dingen doen en uiteindelijk in het vliegtuig stappen.

Helaas ben ik vandaag toch noodgedwongen om thuis te blijven, mijn hersenen werken ook niet optimaal moet ik je eerlijk bekennen. Het begon vorige week woensdag met een beetje keelpijn waar ik wel mee kon leven. Dat groeide echter uit tot een heet hoofd en een grote verkoudheid. Het leven draaide oppeens rond hoestbuien en zakdoekjes, hoogst vervelend. Ik had zoveel werk, zoveel te doen, zoveel afspraken, en ik heb er heel veel moeten afzeggen. Vandaag dacht ik wel weer iets te kunnen ondernemen. Maar onderweg naar het werk liep het alweer in de soep. Verkeerde trein, verdwaaldheid, snotterijen en grote vermoeidheid brachten mij tot agressieve neigingen. Ik hou hier niet van, ik hou niet van ziek zijn. Ik wordt wel ziek wanneer het mij uitkomt, niet wanneer het werk binnenstroomt en ik elke dag van de week iets te doen heb. Al helemaal niet wanneer ik over 3 weken naar India vertrek!! Maar dat soort angsten komen altijd op. Misschien is het ook beter om hier even goed ziek te zijn zodat ik dat daar niet ben. O, de positiviteit van het al.

Tot overmaat van ramp moest ik gisteren pasfoto's laten maken voor het benodigde Visum. O, wat een hel. Ik wist niet dat mijn gezicht zoveel verschillende kleuren kon hebben. Gelukkig hoef ik er niet meer naar te kijken. Ziek zijn is niet alleen irritant, je wordt er ook heel lelijk van en dat is voor mij ook heel erg. Ik als geboren ijdeltuit vind het heel erg om met rode ogen, een schrale neus en een gezicht in alle kleuren van de regenboog over straat te moeten lopen. Dus dan blijven we maar binnen. Gaan we hier een beetje niets doen, want blijkbaar is dat de bedoeling.

Tot zover dit zeurlog. Ik ben ziek.. Ja God, je hoort mij goed, ik ben ziek, ik geef me over, ik geef me gewonnen.. maar ik heb geen koorts! Ha! En zo spreek ik naar alle waarschijnlijkheid een vloek over mijzelf uit.