White wonder

Dit is niet het strand van Zandvoort. Of de Sahara. Of Terschelling. Het is niet eens zand, kan je dat geloven? Deze witte deken bestaat uit gips. Nee, ik kon mij er ook geen voorstelling van maken, ik denk bij gips aan een gebroken been dat gewikkeld is in wit spul. Maar gips kan blijkbaar ook anders worden gezien. Als een uitgestrekt witte vlakte.

Je zakt er niet in weg en dat is iets wat ik het meest bijzonder vond toen ik daar stond. Je staat op een warme witte deken die aanvoelt als heel dun zand. Je kan je voeten erin begraven maar je zakt er niet in weg, voetstappen zien er om die reden ook heel mooi uit. Het was heel erg heet. Zelfs die hitte vonden de Amerikanen die daar vandaan komen niet meer normaal. De temperatuur lag ongeveer tussen de 40 en 45 graden. Er was geen zuchtje wind, geen wolk en het witte zand weerkaatste het zonlicht als een felle zaklamp in het donker. Een zonnebril is op dat moment dan ook aan te raden. Geen schoenen. Schoenen vind ik niet mogen op deze plek. Je moet het gips voelen tussen je tenen, je moet die warmte voelen, het is net een massage. Het gips strekt zich uit tot in de verte, tot aan de bergen als een ware woestijn. Door wind ontstaan er mooie golvende patronen in het zand, zoals je op de bovenstaande foto ziet. Soms groeit er een graspol maar soms is het een lange vlakte van witte bergen. Er leven beestjes die alleen in de nacht tevoorschijn komen en soms kom je een verdwaalt takje tegen, zoals deze hier.

In rende actief heen en weer en zocht het meest verlaten plekje op de vlakte. Je kan over de vlakte gaan wandelen maar de kans bestaat dat je verdwaalt raakt in het witte uitzicht en je weg niet meer terugvind. Niets ziet er ook hetzelfde uit omdat de bergen door de wind veranderen, zoals op het strand. Ik bewoog mij dus niet te ver van het punt waar wij stonden. Ik had prachtig uitzicht over de vlakten, de bergen en de vlakten en de bergen. Sommigen mensen lagen in het zand onder een parasol te lezen, sommigen waren aan het eten en sommigen reden er alleen doorheen zodat ze niet de hitte hoefden te trotseren.

Ik nam even een moment, ademde de lucht in, nam de hitte in, nam het uitzicht in me op en printte mijn handen in het zand. Ik maakte een foto om mijn handafdruk in het zand te bevestigen en keerde weer terug naar de auto. Naar het volgende natuurlijke wonder.

white sands