Bizon boredom

Daar lag hij dan. Of is het een zij? Ik heb het niet gevraagd, dat ben ik vergeten. Ik ga er wel vanuit dat het een hij is, dat vind ik wel bij hem passen. Hij lag in yellowstone National park, waar ik ook rondliep. En vergis je niet hoor, Yellowstone ligt vol met deze beesten, je onkomt er niet aan. De eerste paar kilometer is het heel spannend en kraam je dingen uit zoals ' Kijk eens, een bizon!'. Dat wordt later al ' kijk eens, nog meer bizons!'. En dan een uurtje later ben je erachter gekomen dat ze op elk grasveld in de omgeving staan en ben je opzoek naar een minder aanwezig beest om op de foto te vangen. Maar gelukkig zijn ze er, want ooit waren ze er bijna niet. Bijna niet meer moet ik zeggen.

Bizons waren vroeger de voedselbron voor veel Native Amerikaanse stammen, ze jaagden op de buffel en leefden daarvan. Maar zoals we allemaal weten moesten de Native Amerikanen nodig dood om plaats te maken voor de nieuwe groep Amerikanen die voelden dat zij het recht hadden op het stukje land. Daarom besloten ze de eerste voedselbron van De Native Amerikanen uit te roeien zodat op den duur ook De Native Amerikanen het onderspit zouden delven. Ja, de mens is goed van aard, dat heeft ze geschiedenis ons wel geleerd.

Dus op een gegeven moment waren er in de weide omtrek van 100 kilometer ongeveer 3 bizons te vinden. Toen begon het geweten wel te knagen, al heeft dat ook enkele jaren geduurd. Daarom mag je tegenwoordig niet meer de buffels lastig vallen en hebben ze liever dat je gewoon helemaal uit de buurt blijft van deze beesten. Maar je bent een irritante toerist of je bent het niet.. Oke, of de Bizon ligt gewoon bij het hek of niet, dat kan ook. Dit oudje lag in het midden van een houten pad dat rondom een veld was gebouwd, hij lag in het veld. Het leken zijn laatste uren te zijn voordat hij stierf en besloot zich nog even onder de mensen te bevinden. Hij leek moe, geirriteerd en verveeld. Hij had er genoeg van. En ondertussen richtten iedereen zijn camera zijn kant op om een foto van hem te maken.

Deze foto is op ware afstand gemaakt, ik hoefde niet te zoomen, hij lag al binnen handbereik. Op een gegeven moment stond hij moeizaam op. Dat was voor mij het signaal om hard weg te rennen. Ik mag dan een held zijn als hij daar toevallig ligt, maar ik ga ze niet benaderen. Mijn vader is weer een ander verhaal, hij gaat zo dichtbij als kan en vind het dan raar dan de beesten een andere kant op waggelen. Maar ze zijn heel lief, omdat hun hele leven lang iedereen lief is geweest tegen hun. Dat is het bijzondere van dieren, ze vallen alleen aan als ze zich bedreigd voelen. Als ze niet is geleerd om bang te zijn als er een mens aankomt zullen ze ook blijven staan en willen snuffelen. In tegenstelling tot mensen. Die hoef je niet te leren dat iets eng is voordat ze aanvallen. Je kan ze zelfs vertellen dat iets lief is en nog steeds moet het verwijdert worden.

Misschien moeten wij ook worden opgesloten in een National park waarin ons geleerd wordt dat iets alleen aangevallen moet worden wanneer het niet lief is of jou lastig valt. Dat zou de mensheid een boel ellende en geweld besparen. En dan eindigen ook wij vreedzaam liggend op een stukje gras terwijl wij gefotograveerd worden door een Brutale Bizon.

buffel .