Duitsland anyone?

Ik had beter nee kunnen zeggen toen het uitzendbureau mij belde met deze klus. Dit dacht ik terwijl ik het rangeerterrein van de NS oversloop, zoekend naar een teken van leven. Ik had 2 uur geslapen. Het was 5 uur in de ochtend en ik was actief opzoek naar een trein. Een trein waarin ik die dag zou gaan werken. Ik wist niet wat voor werk, ik wist niet welke trein en ik wist ook niet waarheen. Het was gewoon het verassingselement van het hele gebeuren dat mijn humeur zo optimaal beinvloedde. Ik was zeer gelukkig met mijn keuze. Eindelijk zag ik een teken van een leven, ik kreeg al waanideeen van epedemieen die het land had uitgeroeid, je weet wel, zoals je die altijd rond die tijd hebt. Meestal kom ik rond die tijd thuis en rol ik mijn bed in. Maar nee, nu was ik opgestaan en lag de dag nog voor mij. Zoals ik al zei: goede keuze.

Ik vond de trein. Het was een internationale trein van 500 meter lang met 15 wagons. Vrachtwagens en vrachtwagenmannetjes waren bezig met het inladen van de trein. Ik voegde mij bij het clubje uitzendkrachten dat zich voor de trein verzamelde. Ik zei niets, ik stond op nonactief, het sociale gedeelte van mijn hersenen was nog diep in slaap. Ik volgde het clubje de trein in, we gingen zitten in een wagon met tafels en banken. We kregen een briefing over de werkzaamheden van de dag, ik heb denk ik een derde van het verhaal opgevangen dus ik was zeer goed voorbereid op het werk dat ik ging doen. Schijnbaar ging de trein naar Hannover en zouden we daar om 1 uur aankomen. In de tussentijd zou de trein op verschillende plekken in Nederland zich volladen met KPN personeel dat gevoerd zou moeten worden tijdens de reis. Ik kreeg opnieuw waanideeen en zag trossen KPN mannen zich richting de trein begeven. Een rilling ging over mijn rug, opnieuw mijzelf feliciterend met mijn goede keuze. Het idee aan geld en lange uren was het enige dat mij ervan hield om mezelf niet voor de trein te gooien.

We vertrokken richting Den Haag, de eerste KPN-inlaad-plek. Onderweg was het de bedoeling de gehele trein klaar te maken voor koffie, thee en het ontbijt. Ik ging eerst even een wandeling maken door de trein om in te schatten hoe deze eruit zag. Ik dacht dat ik het dan door zou hebben en zou weten waar ik zou zijn en hoe ver ik van anderen af was. Deze gedachte had iets teveel optimisme in zich. Ik heb over de gehele dag 20 rondjes door de trein gewandelt, elke wandeling nam ongeveer 8 minuten in beslag. Ook doordat menig KPN personeel het nodig vond om zich in het gangpad te installeren inplaats van hun comfortabele couchettes met zachte banken en een overvloed aan koffie en eten. De trein bestond uit wagons met couchettes, eetgedeeltjes, barren, workshopruimtes en tot mijn grote verschrikking ook een karaokeplek. Het beeld van KPN-mannen aan de karaoke is mij gelukkig die dag bespaard gebleven.

De trein stroomde vol en zo werd het steeds drukker, voller en irritanter. KPN zeurde om een broodje, koffie, thee, warmte, kou en ga zo maar door. Je kon bijna verwachten dat ze met een pruillip naar je toekwamen zeggend dat hun veter loszat en dat ze die niet zelf konden vastmaken. ' Ik heb honger' is ook een gehoorde opmerking waar menig cateringmedewerker van door zou kunnen draaien. Blijkbaar is een trein vol KPN een reden tot kleuterachtig gedrag. Dan ga je je ook kinderachtig gedragen. ' Ja, ik heb ook honger'. Eigelijk hadden ze eerst regels op moeten stellen voordat ze de trein in mochten:

- er wordt niet gerend in het gangpad.
- Er wordt niet gespeeld in het gangpad (De blackberry was heel popi op het schoolplein).
- Als we gaan eten blijft iedereen zitten.
- We gaan niet schreeuwen in de trein.
- We gaan niet vragen om meer eten. (er waren serieuse Oliver Twist momenten aanwezig).

Dit had de reis een stuk gerieflijker gemaakt voor het personeel, maar daar gaat het niet om he. Het personeel van de trein mag rustig in de arm gegrepen worden als een KPN erlangswil. Ondertussen probeer jij drie broodmanden door de treinstellen te jongleren of 2 kannen koffie door de schuddende trein te dragen zonder KPN te verwonden met hete koffie. Gelukkig ging het schudden van de trein mij goed af, 19 jaar van metro en tram (en vooral de nieuwe dronken combino's) had mij op veel momenten bijgestaan. Terwijl anderen koffie en brood de trein door strooide stond ik stevig te surfen in het gangpad.

Na een paar uur werd het buiten meer hobbelig en ontstonden er heuze heuvels in het landschap: we waren in Duitsland, Wilkommen! Ik was niet meer moe, ik was eerder hieper en high en stuiterde de trein door. Ik was weereens beland in de barkar, niet wetend waar die nu ook al weer precies zat in de trein. Gelukkig stonden mijn collega's altijd voor mij klaar om mij duidelijk te maken waar ik was en mij te assisteren doormiddel van glaasjes water en kleine broodjes. Dat is altijd bij dat soort wazige klussen: er ontstaan een soort vrijheid-gelijkheid-broederschap gevoel. Wij tegen de rest. Wij tegen KPN. Door elkaar bij te staan kom je de trein door. Nadat KPN de trein had verlaten reden we verder naar het rangeerterrein bij Hannover, dit duurde opnieuw een uur. Eindelijk zitten, sigaretje erbij, glaasje cola. Zitten leek al een overbodige luxe na een uur of 2, het was dus een ware gift. Pauzes bestaan niet in dit soort toestanden, het is Serve or be Served..

Op het Rangeertterein zag ik dikke Duitse mannen met foute kapsels de trein schoonpoetsen. Hier een spuit, daar een doek enzovoorts. Ondertussen waren wij bezig met het inrichten van de couchettes voor het dinee, want de kinderen moesten natuurlijk ook in de avond eten. Hierna was het tijd voor een broodje, en wel een broodje in miniatuur-formaat. Zo'n 'reis-formaat' broodje, handig om mee te nemen in de koffer, zoals travelscrabble maar dan irritant want je hebt honger.

Terug in Hannover mochten we terug met de bus. We waren vrij, we waren blij, we zaten goed en genoten van de rit. Hier en daar viel een wc-deur uit zijn voegen en kwamen er flessen drank tevoorschijn. Wij hadden recht tot alles want wij hadden die dag 12 uur lang door een wiebelende trein gewandelt met 3 manden brood op de arm. Wij hadden het recht tot alles op dat moment.

Een dagje Duitsland.. Maar dan anders. Aan te raden voor geld, anders niet. Spelende vrouw, wat heb je geleerd. Een uitzendbureau is geen reisbureau.. Informeer naar het werk en sta niet voor half 8 naast je bed.