Gogh, toeristen

'I would like to have number 230, 46, 47 and number 17 please'. Dat krijg ik morgen weer 7 uur lang te horen. Waar zou dat over gaan denk je? Wat voor nummertjes zouden dat zijn? Zijn dat soorten, catogorien? Nee, je komt er zelf niet zomaar op, dat verzeker ik je. De winkel van het van Gogh Museum is de plek waar deze nummers regelmatig over de toonbank glijden. Morgen mag ik hier weer gaan werken, zoals ik 2 weken geleden ook gedaan heb. De nummers slaan op de posters die de toeristen graag van je willen hebben.

Amerikanen, Spanjaarden, engelsen en een handjevol Duitser staan met een peinzend gezicht naar de muur achter je te kijken waar alle posters ingelijst zijn opgehangen. Na een moment van twijfelachtig gehups voor de balie stappen ze toch resoluut op je af. Ze zullen in hun thuisland dan wel 'The man' zijn maar hier in Amsterdam degraderen ze per direct tot 'Meneer/Mevrouw verlegen toerist'.
Dan komt de hele riedel aan nummers van posters die ze willen hebben er uiteindelijk uit. 'Number 230, 46, 47 and number 17'. Vervolgens is het de bedoeling dat ik deze posters met een sierlijke zwieper voor ze op de toonbank leg. Ze mogen er even naar kijken en dan zal ik de poster voor hen inpakken. Helaas gaat de theorie van de sierlijke zwieper in het van Gogh museum niet op, tenzij je een ervaren gogher bent, en dat ben ik nog niet. De posters liggen onder de balie in verschillende geleuven met nummers opgestapeld. Ironisch genoeg liggen de posters niet op volgorde wat de nummers betreft. Nummers 17, 38, 230 en 7 liggen gerust onder elkaar in een kast. Er zijn een stuk of 50 verschillende posters beschikbaar. Je begrijpt dus de frustratie wanneer een toerist 5 verschillende posters wil hebben. Af en toe is het een ware zoektocht langs de balie om de juiste poster te vinden. Gelukkig zijn daar dan de vaste Goghers die je aanwijzen waar de gewenste poster zich verschuilt zodat je niet tot in schaamtelijk tijdspan hoeft te zoeken.

Maar dan ben je er nog niet, verzeker ik je. Dan komt het echte spannende gedeelte. De poster moet mee met de toerist. Menig Amsterdammer voelt nu wat er komen gaat. Je kent ze wel, de welbekende langwerpige van Gogh dozen (met Handvat!) waar elke toerist in Amsterdam mee rondloopt. Ik zag ze maar had er eerder nooit bij nagedacht, nooit bij stilgestaan, maar daar waren ze dan. Ik wist nu eindelijk de bron van de oorzaak van al dat blauw op straat. De ware wereld van de van Gogh poster Bussiness ging voor mij open. Wat mij ook nog niet bekend was, was dat er in zo'n doos niet 1 poster maar soms zelfs wel meerdere posters gingen. Soms zelf wel 5 of 6, en dat heb ik geweten ook. Het is natuurlijk niet gewenst om de posters in de koker te drukken, te dauwen of te kreuken, dus dit proces gaat met moed, beleid en trouw. Gelukkig waren mijn handjes uiterst geschikt voor dit priegelwerk en ik was zeer trots op mijn onkreukbare techniek. Ik rolde de poster strak, schoof deze in de koker en liet de poster los. Deze bolde vervolgens uit tot de maat van de koker waardoor er weer ruimte ontstond voor de andere posters. Je ziet het wel, het zijn allemaal intelligent uitgedachte processen. En zo schoof ik elke poster in de koker tot ik 5 of 6 ongekreukte posters aan de toerist kon aanbieden. Helaas zijn toeristen in Amsterdam niet zo spraakzaam en open en komt er slechts een hele stille teruggehouden 'thank you' uit. De toerist lijkt het idee te hebben dat elke Amsterdammer naast hun van 9 tot 5 baantje bijverdient op de wallen, althans, zo argwanend kunnen ze je aankijken. Of dat je na het werk standaard doorsteeft naar de dichtsbijzijnde coffeeshop en verder stoned door het leven gaat. Natuurlijk is dat over menig Nederlander niet altijd onwaar maar dat terzijde.

Ik had de toeristen, en vooral de Amerikanen, meer open en blijer verwacht, maar allemaal stralen ze een soort angstaanjagende onzekerheid uit. Ik vraag me dan af of Van Gogh ze is tegengevallen maar dat niet durven te zeggen. Dat van Gogh eigelijk nog steeds na al die jaren gewoon zuigt maar dat niemand dat durft te uiten. Wie zal het mij vertellen.. Misschien zijn ze onzeker simpelweg omdat ze in een vreemd land zijn en heb ik gewoon (te) wilde fantasieen.

In ieder geval heeft elke toerist als embleem van herkenning de befaamde blauwe koker van het Van Gogh museum bij zich. Maar nu, elke keer als ik er eentje zie, ben ik benieuwd naar welke poster ze hebben uitgekozen die ze vervolgens niet thuis gaan ophangen maar ergens op zolder of in de garage parkeren.

The priestesses

The Priestesses

spiral

The priestesses are returning
Their footsteps on the land
They find the strength to tread their path
As the Goddess takes their hand.

So follow Her
Where'r She leads
With joy and love and learning
And know that deep within the Earth
The Wheel is ever turning.

The priestesses are returning
They have clearly heard Her call
They come to Her with open hearts
As the patriarchy falls

So follow Her
Where'r She leads
With passion, love and laughter
And know that where your footsteps fall
Others will come after.

Their ancient sisters call to them
Their voices on the breeze
They hear them in the bubbling streams
And in the whispering trees

So follow Her
Where'r She leads
With wildness, love and courage
And know that from our ancient path
Many others we will nourish

The priestesses are returning
Their voices strong and clear
They know that with Goddess within
They have no need to fear

We follow Her
Where'r She leads
With strength and trust and knowing
And know that now and evermore
The Goddess is returning!

©Jacqui Woodward-Smith, August - 4th November 2003

Breaking the Habit

I'm Breaking the Habit. Zoals Linkin Park dat in een mooi nummer weet te verwoorden. Helaas lukt dat mij nog niet vanavond, dat gaat zeker nog even enkele weken of maanden duren. Ik denk dat ik het over maanden moet hebben. Het is ook niet zomaar een habit, zoals nagelbijten, wat ik al eerder in mijn leven heb weten op te geven. Nu moet ik echter een iets grotere verandering in mijn leven aanbrengen, en dit gaat niet zonder slag of stoot. Sterker nog, ik ben doodsbang voor deze verandering. Het oogt vanuit mijn perspectief bijna onmogelijk. Maar ik ben verzekerd van succes als ik hard werk.. Dat klinkt nogal ongeloofwaardig en ruikt naar commerciele prietpraat. Ik moet er echter maar aan geloven anders verander ik niet en kom ik daardoor niet verder met mijn toekomstplannen. Dat zou niet leuk zijn. Dan eindig ik als Bizon in een reservaat. Beschermt door de overheid.

Ik moet je ook eerlijk bekennen dat, hoe ik er nu aan toe ben, mij niet al teveel bevalt. Daarom kocht ik vandaag de CD van Linkin Park om mij te inspireren. Sommige teksten slaan wel bij mij aan en dat is voor mij erg apart want ik kan qua muziek tamelijk oppervlakkig zijn door bijvoorbeeld nooit naar lyrics te luisteren. Mijn vrienden kunnen zich in dat opzicht ook wel aan mij ergeren, zij zijn erg van de lyrics. Well, who knew dat naar lyrics luisteren ook leuk kan zijn. Ik ben van de top-40 generatie. Dan zijn lyrics slechts een bijzaak en gaat het om de gestolen beats die telkens weer als nieuw worden uitgegeven. Schijnbaar kan het beter dan dat. Dat leer ik weer door mijn omgeving die mij elke keer weer een andere CD onder mijn neus schuiven met de boodschap 'dit is goed, ga luisteren'.

Maar nu heb ik zelf Linkin Park mijn huis ingehaald. That's one Habit I break tonight.

Can't you see that your smuthering me

holding to tightly

afraid to lose controle

cause everything that u thought I would be

is falling apart, right in front of you..