Hendrik de klapstoel

Als ik denk aan Ikea denk ik automatisch aan Youp Van 't Hek. De twee zijn met elkaar verbonden, zoals Youp ook verbonden staat aan Malt bier. Ikea houd van Youp en heeft hem graag als klant, helaas is die liefde niet wederzijds en zal Ikea het zonder de goede aankopen van Meneer van 't Hek het moeten doen. Of zou Youp toch op regenachtige zondagen zich toch stiekem begeven in het paradijs dat massa-wonen heet?

Ikea heeft over de jaren een soort 'spaar ze allemaal' reputatie opgebouwd. Als je bij iemand thuis komt die Ikea-meubels in huis heeft staan (en dat zijn er tegenwoordig velen) zal je merken dat het er nooit eentje is, het zijn altijd meerdere meubelen. Je kan niet zomaar een ding kopen bij Ikea en het daarbij laten, je neemt nog meer of je komt later weer terug om opnieuw in te slaan. Ook ik ben het slachtoffer geworden van de Ikea-verstikking. Ook ik val voor de charmes van het massa-wonen. Kan je daarbij nog wel uitgaan van creativiteit? Als iedereen hetzelfde Malmkastje in huis heeft staan? Wil niemand dan meer de moeite doen om origineel te zijn? Maar misschien weten we Ikea op een zodanige manier aan te kleden dat het een zeer persoonlijke impact heeft. Laten we er in ieder geval toch maar Nate Berkus op afsturen. Hij heeft het vertrouwen van Oprah dus hij zal vast en zeker ons een objectieve uitleg kunnen geven over de mogelijkheid tot originaliteit in het arrangement van Ikea. Ik ben benieuwd. Maar eerst dan de Ikea in.

Daar sta je dan, in Ikea, op de afdeling van de boekenkasten, ladenkasten en andere zooikasten onder de naam 'bob' of 'Hendrik'. Nu ik erbij nadenk was Hendrik een klapstoel inplaats van een boekenkast. Ik had graag een hendrik mee naar huis genomen, maar ik had helaas geen plek meer voor hem. Wat zou er gebeuren met Hendrik als hij niet bij Ikea gekocht zou worden? Zou hij dan meegaan met het grof vuil? Dat zou ik wel erg vinden voor Hendrik. Misschien moet Ikea een soort opvang-boederij opstarten waar afgekeurde meubelen hun dagen in vrede zouden kunnen slijten.
Waar Bennie, bob, Hendrik en Herman gezamelijk een eigen thuis zouden kunnen vinden. Je moet toch opkomen voor de zwakkere in de samenleving? En ook grotere bedrijven mogen hieraan hun bijdrage leveren. Maar misschien moet ik toch maar een Hendrik kopen, want het gezin is toch de hoeksteen van de samenleving, niet waar? (Vul in met klanktoon naar wens.)

Zie je: Dat is de Kracht van Ikea (Ik ben mij bewust van het effect van deze zin, ik probeer dat op deze manier te ontkrachten). Ikea geeft zijn kinderen een naam waardoor elke bank, elke stoel en elke tafel wordt gepersonificeerd. Dan zeggen mensen oppeens niet meer 'Ik wil een driepootstoel' maar hebben het over 'herman' en 'Hendrik', alsof zij een nieuw lid van de familie gaan aankopen. En dat is waar Ikea op doelt, ze bespelen je gevoel op het gebied van familie zodat je medelijden krijgt met de overgebleven meubelstukken waardoor je altijd thuiskomt met teveel Ikea dan dat de bedoeling was. Je breekt zusjes en broertjes namelijk toch niet op? Als je 1 Henk koopt moet je zijn andere stijlen, Hans en Hannes er ook bij nemen, anders is dat zielig. En dat heb je dan ook allemaal in die auto weten te stouwen, met het nodige gesheld en getier uiteraard. Henk, Hans en Hannes op de achterbank en de familie er geplet en wel tussenin. Ondertussen daalt de temperatuur in de auto tot min 10 en vriest het dat het kraakt.

Zo leren kinderen de scheldwoorden niet waar? Ouders vragen zich wel eens aan af hoe hun kinderen aan die taal komen. Het simpele antwoord ligt als ouder altijd bij jezelf. Want elk moment van het optuigen van de kerstboom, tot het inpakken van de caravan tot het in elkaar zetten van een Ikeakast is voor kroost de uitgerekende kans om weer wat nieuwe woorden aan hun vocabulaire toe te voegen.

Maar, je moet het wel eerlijk toegeven. Als Henk, Hans en Hannes daar dan in je huiskamer staan, zelf in elkaar gezet en al, dan ben je toch altijd beretrots op jezelf en ga je met een tevreden gevoel
naar bed. Misschien moet dat het nieuwe motto van Ikea worden: Test je grenzen, probeer de nieuwe boeken-bert. ' Voel u goed en zelfverzekerd na het in elkaar zetten van deze ingewikkelde, maar belonende boekenkast'. U heeft helemaal geen therapie-sessies meer nodig! Ikea biedt u de mogelijkheid uw grenzen te verleggen en uw zelfvertrouwen te vergroten. Vergeet de therapeut! Bezoek eens Ikea..

Diamonds are forever..

Zoals ik al vaker heb gezegd krijg ik door mijn vrije positie de meest rare klusjes voorgeschoteld. Sommigen leuk, sommigen minder leuk. In ieder geval denk ik bij elk klusje dat ik aanneem dat ik nooit had gedacht dat ik daar ooit zou zijn, op die manier. Dit keer was het schiphol. Ik ben een groot fan van schiphol, ik ben altijd intens gelukkig als ik mij daar bevind. Vaak natuurlijk omdat het betekent dat ik op reis mag, mooie dingen mag gaan en leuke dingen mag gaan ervaren. Nu was daar deze keer geen sprake van maar het gevoel overheerse gelukkig wel nog steeds. Waarschijnlijk omdat ik wist dat ik over enkele maanden daar op het vliegtuig richting New Dehli mag stappen.

Ik ken schiphol goed en weet er tegenwoordig goed mijn weg. Wat ik echter nooit had bedacht is dat ik de binnenkant van schiphol zou mogen zien, schiphol achter de schermen. Nu, dit was mijn kans. In februari heeft een stel ocean's eleven miljoenen aan diamanten en andere kostbaarheden uit een wagentje van schiphol gestolen. De mareschaussee is druk bezig deze dure actie uit te zoeken. Hiervoor huurden zij mensen in om flyers aan het personeel uit te delen, vragend om tips of eventuele informatie over deze gebeurtenis. De beruchte data stonden op de flyer vermeld samen met enkele telefoonnummers en verdachte plaatsen. Het was de bedoeling dat ik, gehuld in jas en pet (schaamtelijk maar overleefbaar) deze ging uitdelen samen met andere uitzendkrachten. Nou prima, het betaalde goed en het was voor even.

We stonden op de parkeerplaatsen en bij het personeelsrestaurant om de flyers in handen te drukken. Wat ik echter niet wist was dat deze flyeractie een waar nieuwsonderwerp was en dat er van allerlei kanten fotograven en camera's naar je toe zouden komen om met je mee te lopen. Ik werd ingesloten door AT5 en gestalkt door RTL4. Ik vond het maar weinig amusant. Ik kreeg even het gevoel dat ik wist wat Victoria Beckam door zou moeten maken op die momenten, maar dat was uiteraard overdreven. Ik wist wel dat ik niet victoria beckham zou willen zijn, maar dat wist ik daarvoor ook wel.

De volgende dag stond ik met een foto in de telegraaf. Ik zag mezelf gehuld in mijn schaamtelijke outfit terwijl ik een flyer aan een stewardess gaf. Iedereen was fan van de stewardessen. AT5 wilden alleen maar stewardessen op de camera, en soms een piloot, maar ze waren absoluut dol op de stewardessen. De volgende dag zag ik mezelf even op RTL4 en een stuk op AT5. Ik bedacht me dat hopelijk niemand mij zou herkennen, ik had mijn hoofd subtiel uit camerazicht gehouden dus je zag me slechts vanaf de zijkant en de achterkant.

Kortom, weer een leuke ervaring om op te doen, zo kom ik nog eens ergens. Ik weet nu ook dat schiphol hele mooie personeelsrestaurant heeft en een labirint aan gangen en deuren en dergelijke. Maar het is geen casino dat je op die manier binnenhoud, ze willen je juist weghebben, daarvoor zijn ze een vliegveld. Denk ook dat daarom de mareschaussee daar intimiderend met een machinegeweren om de nek staan: iedereen vind schiphol gewoon te leuk en te mooi en willen er het liefst nog even blijven. Maar nee, we moeten verder, het vliegtuig in, om vervolgens op een andere (per definitie klotige) luchthaven te landen. Want het kan daarna alleen nog maar berg afwaards: schiphol is gewoon the best.

Hulde!

White wonder

Dit is niet het strand van Zandvoort. Of de Sahara. Of Terschelling. Het is niet eens zand, kan je dat geloven? Deze witte deken bestaat uit gips. Nee, ik kon mij er ook geen voorstelling van maken, ik denk bij gips aan een gebroken been dat gewikkeld is in wit spul. Maar gips kan blijkbaar ook anders worden gezien. Als een uitgestrekt witte vlakte.

Je zakt er niet in weg en dat is iets wat ik het meest bijzonder vond toen ik daar stond. Je staat op een warme witte deken die aanvoelt als heel dun zand. Je kan je voeten erin begraven maar je zakt er niet in weg, voetstappen zien er om die reden ook heel mooi uit. Het was heel erg heet. Zelfs die hitte vonden de Amerikanen die daar vandaan komen niet meer normaal. De temperatuur lag ongeveer tussen de 40 en 45 graden. Er was geen zuchtje wind, geen wolk en het witte zand weerkaatste het zonlicht als een felle zaklamp in het donker. Een zonnebril is op dat moment dan ook aan te raden. Geen schoenen. Schoenen vind ik niet mogen op deze plek. Je moet het gips voelen tussen je tenen, je moet die warmte voelen, het is net een massage. Het gips strekt zich uit tot in de verte, tot aan de bergen als een ware woestijn. Door wind ontstaan er mooie golvende patronen in het zand, zoals je op de bovenstaande foto ziet. Soms groeit er een graspol maar soms is het een lange vlakte van witte bergen. Er leven beestjes die alleen in de nacht tevoorschijn komen en soms kom je een verdwaalt takje tegen, zoals deze hier.

In rende actief heen en weer en zocht het meest verlaten plekje op de vlakte. Je kan over de vlakte gaan wandelen maar de kans bestaat dat je verdwaalt raakt in het witte uitzicht en je weg niet meer terugvind. Niets ziet er ook hetzelfde uit omdat de bergen door de wind veranderen, zoals op het strand. Ik bewoog mij dus niet te ver van het punt waar wij stonden. Ik had prachtig uitzicht over de vlakten, de bergen en de vlakten en de bergen. Sommigen mensen lagen in het zand onder een parasol te lezen, sommigen waren aan het eten en sommigen reden er alleen doorheen zodat ze niet de hitte hoefden te trotseren.

Ik nam even een moment, ademde de lucht in, nam de hitte in, nam het uitzicht in me op en printte mijn handen in het zand. Ik maakte een foto om mijn handafdruk in het zand te bevestigen en keerde weer terug naar de auto. Naar het volgende natuurlijke wonder.

white sands

Bizon boredom

Daar lag hij dan. Of is het een zij? Ik heb het niet gevraagd, dat ben ik vergeten. Ik ga er wel vanuit dat het een hij is, dat vind ik wel bij hem passen. Hij lag in yellowstone National park, waar ik ook rondliep. En vergis je niet hoor, Yellowstone ligt vol met deze beesten, je onkomt er niet aan. De eerste paar kilometer is het heel spannend en kraam je dingen uit zoals ' Kijk eens, een bizon!'. Dat wordt later al ' kijk eens, nog meer bizons!'. En dan een uurtje later ben je erachter gekomen dat ze op elk grasveld in de omgeving staan en ben je opzoek naar een minder aanwezig beest om op de foto te vangen. Maar gelukkig zijn ze er, want ooit waren ze er bijna niet. Bijna niet meer moet ik zeggen.

Bizons waren vroeger de voedselbron voor veel Native Amerikaanse stammen, ze jaagden op de buffel en leefden daarvan. Maar zoals we allemaal weten moesten de Native Amerikanen nodig dood om plaats te maken voor de nieuwe groep Amerikanen die voelden dat zij het recht hadden op het stukje land. Daarom besloten ze de eerste voedselbron van De Native Amerikanen uit te roeien zodat op den duur ook De Native Amerikanen het onderspit zouden delven. Ja, de mens is goed van aard, dat heeft ze geschiedenis ons wel geleerd.

Dus op een gegeven moment waren er in de weide omtrek van 100 kilometer ongeveer 3 bizons te vinden. Toen begon het geweten wel te knagen, al heeft dat ook enkele jaren geduurd. Daarom mag je tegenwoordig niet meer de buffels lastig vallen en hebben ze liever dat je gewoon helemaal uit de buurt blijft van deze beesten. Maar je bent een irritante toerist of je bent het niet.. Oke, of de Bizon ligt gewoon bij het hek of niet, dat kan ook. Dit oudje lag in het midden van een houten pad dat rondom een veld was gebouwd, hij lag in het veld. Het leken zijn laatste uren te zijn voordat hij stierf en besloot zich nog even onder de mensen te bevinden. Hij leek moe, geirriteerd en verveeld. Hij had er genoeg van. En ondertussen richtten iedereen zijn camera zijn kant op om een foto van hem te maken.

Deze foto is op ware afstand gemaakt, ik hoefde niet te zoomen, hij lag al binnen handbereik. Op een gegeven moment stond hij moeizaam op. Dat was voor mij het signaal om hard weg te rennen. Ik mag dan een held zijn als hij daar toevallig ligt, maar ik ga ze niet benaderen. Mijn vader is weer een ander verhaal, hij gaat zo dichtbij als kan en vind het dan raar dan de beesten een andere kant op waggelen. Maar ze zijn heel lief, omdat hun hele leven lang iedereen lief is geweest tegen hun. Dat is het bijzondere van dieren, ze vallen alleen aan als ze zich bedreigd voelen. Als ze niet is geleerd om bang te zijn als er een mens aankomt zullen ze ook blijven staan en willen snuffelen. In tegenstelling tot mensen. Die hoef je niet te leren dat iets eng is voordat ze aanvallen. Je kan ze zelfs vertellen dat iets lief is en nog steeds moet het verwijdert worden.

Misschien moeten wij ook worden opgesloten in een National park waarin ons geleerd wordt dat iets alleen aangevallen moet worden wanneer het niet lief is of jou lastig valt. Dat zou de mensheid een boel ellende en geweld besparen. En dan eindigen ook wij vreedzaam liggend op een stukje gras terwijl wij gefotograveerd worden door een Brutale Bizon.

buffel .

Duitsland anyone?

Ik had beter nee kunnen zeggen toen het uitzendbureau mij belde met deze klus. Dit dacht ik terwijl ik het rangeerterrein van de NS oversloop, zoekend naar een teken van leven. Ik had 2 uur geslapen. Het was 5 uur in de ochtend en ik was actief opzoek naar een trein. Een trein waarin ik die dag zou gaan werken. Ik wist niet wat voor werk, ik wist niet welke trein en ik wist ook niet waarheen. Het was gewoon het verassingselement van het hele gebeuren dat mijn humeur zo optimaal beinvloedde. Ik was zeer gelukkig met mijn keuze. Eindelijk zag ik een teken van een leven, ik kreeg al waanideeen van epedemieen die het land had uitgeroeid, je weet wel, zoals je die altijd rond die tijd hebt. Meestal kom ik rond die tijd thuis en rol ik mijn bed in. Maar nee, nu was ik opgestaan en lag de dag nog voor mij. Zoals ik al zei: goede keuze.

Ik vond de trein. Het was een internationale trein van 500 meter lang met 15 wagons. Vrachtwagens en vrachtwagenmannetjes waren bezig met het inladen van de trein. Ik voegde mij bij het clubje uitzendkrachten dat zich voor de trein verzamelde. Ik zei niets, ik stond op nonactief, het sociale gedeelte van mijn hersenen was nog diep in slaap. Ik volgde het clubje de trein in, we gingen zitten in een wagon met tafels en banken. We kregen een briefing over de werkzaamheden van de dag, ik heb denk ik een derde van het verhaal opgevangen dus ik was zeer goed voorbereid op het werk dat ik ging doen. Schijnbaar ging de trein naar Hannover en zouden we daar om 1 uur aankomen. In de tussentijd zou de trein op verschillende plekken in Nederland zich volladen met KPN personeel dat gevoerd zou moeten worden tijdens de reis. Ik kreeg opnieuw waanideeen en zag trossen KPN mannen zich richting de trein begeven. Een rilling ging over mijn rug, opnieuw mijzelf feliciterend met mijn goede keuze. Het idee aan geld en lange uren was het enige dat mij ervan hield om mezelf niet voor de trein te gooien.

We vertrokken richting Den Haag, de eerste KPN-inlaad-plek. Onderweg was het de bedoeling de gehele trein klaar te maken voor koffie, thee en het ontbijt. Ik ging eerst even een wandeling maken door de trein om in te schatten hoe deze eruit zag. Ik dacht dat ik het dan door zou hebben en zou weten waar ik zou zijn en hoe ver ik van anderen af was. Deze gedachte had iets teveel optimisme in zich. Ik heb over de gehele dag 20 rondjes door de trein gewandelt, elke wandeling nam ongeveer 8 minuten in beslag. Ook doordat menig KPN personeel het nodig vond om zich in het gangpad te installeren inplaats van hun comfortabele couchettes met zachte banken en een overvloed aan koffie en eten. De trein bestond uit wagons met couchettes, eetgedeeltjes, barren, workshopruimtes en tot mijn grote verschrikking ook een karaokeplek. Het beeld van KPN-mannen aan de karaoke is mij gelukkig die dag bespaard gebleven.

De trein stroomde vol en zo werd het steeds drukker, voller en irritanter. KPN zeurde om een broodje, koffie, thee, warmte, kou en ga zo maar door. Je kon bijna verwachten dat ze met een pruillip naar je toekwamen zeggend dat hun veter loszat en dat ze die niet zelf konden vastmaken. ' Ik heb honger' is ook een gehoorde opmerking waar menig cateringmedewerker van door zou kunnen draaien. Blijkbaar is een trein vol KPN een reden tot kleuterachtig gedrag. Dan ga je je ook kinderachtig gedragen. ' Ja, ik heb ook honger'. Eigelijk hadden ze eerst regels op moeten stellen voordat ze de trein in mochten:

- er wordt niet gerend in het gangpad.
- Er wordt niet gespeeld in het gangpad (De blackberry was heel popi op het schoolplein).
- Als we gaan eten blijft iedereen zitten.
- We gaan niet schreeuwen in de trein.
- We gaan niet vragen om meer eten. (er waren serieuse Oliver Twist momenten aanwezig).

Dit had de reis een stuk gerieflijker gemaakt voor het personeel, maar daar gaat het niet om he. Het personeel van de trein mag rustig in de arm gegrepen worden als een KPN erlangswil. Ondertussen probeer jij drie broodmanden door de treinstellen te jongleren of 2 kannen koffie door de schuddende trein te dragen zonder KPN te verwonden met hete koffie. Gelukkig ging het schudden van de trein mij goed af, 19 jaar van metro en tram (en vooral de nieuwe dronken combino's) had mij op veel momenten bijgestaan. Terwijl anderen koffie en brood de trein door strooide stond ik stevig te surfen in het gangpad.

Na een paar uur werd het buiten meer hobbelig en ontstonden er heuze heuvels in het landschap: we waren in Duitsland, Wilkommen! Ik was niet meer moe, ik was eerder hieper en high en stuiterde de trein door. Ik was weereens beland in de barkar, niet wetend waar die nu ook al weer precies zat in de trein. Gelukkig stonden mijn collega's altijd voor mij klaar om mij duidelijk te maken waar ik was en mij te assisteren doormiddel van glaasjes water en kleine broodjes. Dat is altijd bij dat soort wazige klussen: er ontstaan een soort vrijheid-gelijkheid-broederschap gevoel. Wij tegen de rest. Wij tegen KPN. Door elkaar bij te staan kom je de trein door. Nadat KPN de trein had verlaten reden we verder naar het rangeerterrein bij Hannover, dit duurde opnieuw een uur. Eindelijk zitten, sigaretje erbij, glaasje cola. Zitten leek al een overbodige luxe na een uur of 2, het was dus een ware gift. Pauzes bestaan niet in dit soort toestanden, het is Serve or be Served..

Op het Rangeertterein zag ik dikke Duitse mannen met foute kapsels de trein schoonpoetsen. Hier een spuit, daar een doek enzovoorts. Ondertussen waren wij bezig met het inrichten van de couchettes voor het dinee, want de kinderen moesten natuurlijk ook in de avond eten. Hierna was het tijd voor een broodje, en wel een broodje in miniatuur-formaat. Zo'n 'reis-formaat' broodje, handig om mee te nemen in de koffer, zoals travelscrabble maar dan irritant want je hebt honger.

Terug in Hannover mochten we terug met de bus. We waren vrij, we waren blij, we zaten goed en genoten van de rit. Hier en daar viel een wc-deur uit zijn voegen en kwamen er flessen drank tevoorschijn. Wij hadden recht tot alles want wij hadden die dag 12 uur lang door een wiebelende trein gewandelt met 3 manden brood op de arm. Wij hadden het recht tot alles op dat moment.

Een dagje Duitsland.. Maar dan anders. Aan te raden voor geld, anders niet. Spelende vrouw, wat heb je geleerd. Een uitzendbureau is geen reisbureau.. Informeer naar het werk en sta niet voor half 8 naast je bed.