Gezegde uit India

Soms lig je drie jaar lang

wakker van een tegenslag

waarvan je later begrijpt

dat die voor jou

een zegen was

Notting hill

Dit is een straat. En niet zomaar een straat. Sinds die ene film met de schattige stotterende Brit is dit DE buurt in Londen geworden. Althans voor de toeristen. De toeristen die, na de film gezien te hebben, massaal afstruinen op dit schattige dorpje in de stad. Ze nemen overal foto's van en kopen te dure produkten op de overbevolkte en gezellige markt. Ze zoeken het boekwinkeltje en stalken de o zo bekende kapper door zichzelf aan de ramen te plakken. Een schandelijk display. En ik was die middag een van hen.

Sinds de film heb ik de beelden van Notting Hill niet meer uit mijn geheugen weten te krijgen. Het zag er allemaal zo leuk en aandoenlijk uit, het had iets romantisch. Uiteraard was het te romantisch en te leuk in beeld gebracht want het is en blijft een romantische komedie. Maar laat ik nu net een 'sucker' voor romantische komedies zijn. Ik pakte mijn biezen en reisde Hugh en Juul achterna.

Ik stapte uit bij Notting Hill gate en liep met de stroom mee naar Portobello road. Het is echt een toeristenoptocht geworden, maar dat kon voor mij de pret niet drukken, ik denk dat ik net als alle andere mensen daar opzoek was naar hetzelfde. Een stukje herkenning uit de film. We liepen verder en het werd steeds drukker. Op een gegeven moment kwam er een bord inzicht ' Portobello Market'. Ah, ik zat in de goede richting. Verschillende kraampjes doemden al op in het nabijkomende straatbeeld. Voor ik het wist stond ik op de markt en was het een drukte van Jawelste. Hier en daar werd ik platgedrukt door karretjes, kraampjes en andere mensen. Ik stond stil en keek goed om mij heen om een goed beeld te krijgen van het geheel, ik probeerde duidelijke foto's van de markt te maken als herinnering voor thuis.

Het had wel iets aparts over zich heen, Notting hill en de Portobello Market. Wat vreemd is was dat het niet echt leek op een toeristische trekpleister maar dat was het wel, in grote mate wel te verstaan. Ik baande, samen met mijn reisgenoot, een weg over de straat, tussen de kraampjes en mensen door. Overal langs de weg stonden kraampjes met allerlei verschillende produkten van (inderdaad) antiek tot dagelijkse spullen en etenswaren. Ik bleef bij elk kraampje wel een beetje hangen om rond te kijken maar ik keek vooral naar de mensen om mij heen en de mensen van de markt. Notting Hill heeft iets heel erg gezelligs over zich heen, iets heel huizelijks en bekend, en dat maakt dat het er zo leuk is. Ik wilde er eigelijk niet meer weg, ik kon nog wel een uur of drie over de markt slenteren, maar zoveel tijd hadden we helaas niet.

Het was echt berendruk, en dan ook echt druk, overvol, en onpraktisch. Op een gegeven moment schuivelden we met ze allen voetje voor voetje vooruit terwijl een afvalwagen voor ons zijn weg door de menigte probeerde te vinden. Heerlijk, die onpraktische acties. Maar het voetje voor voetje principe geeft je de tijd om eens goed om je heen te kijken en te zien wat voor lui en er nu eigelijk op de markt staan. Dan spelen we altijd het spelletje ' wel een native, niet een native'.

We bleven hier en daar stil staan bij een kraampje en kochten nutteloze dingen die we daarna nog maar weinig zouden gebruiken maar toch heel leuk zijn. Ik kocht een muts die ik hier in Nederland niet op zou durven zetten, echt flateus is het geval niet, maar destijds leek het een geweldig idee, zoals altijd in het buitenland. Ook kocht ik een klein leren gebonden boekje waarin ik nu nog regelmatig goede one-liners in opschrijf, maar een echt nut heeft het niet. We hebben lang stil gestaan bij een kraam met bakken cd's voor 2 pond. Nina Simone en Jimmy Hendrix grepen onze aandacht en blij vertrokken we weer verder. Toen zagen we ons Mekka in het buitenland.. De plek die we in Nederland niet kunnen vinden maar o zo heilig is voor ons: Starbucks. Starbucks geeft ons automatisch het ultieme 'weg zijn' gevoel. Als we Starbucks instappen zijn we direkt in de hemel. En het mooiste daarvan is, is dat we niet eens koffie drinken! We nemen altijd standaard warme chocolade melk met slagroom, en die is ook echt heel erg lekker.. We hebben de dagen daarna in heel londen wel 20 Starbucksvestigingen bezocht, elk met een eigen verhaal.

Het was een kleine vestiging, maar heel gezellig, we konden makkelijk kijken naar de drukte op straat, ook hier kwam mijn favoriete hobby ' mensen kijken' weer goed aan bod.

We liepen nog even door de straten en zagen de kapper die zo bekend is uit de film. We hebben er nog even voor stilgestaan. Wat mij nog het beste bijstaat van dat moment is het bord ' Please no pictures' op het raam. Dus helaas, geen cookiemonster foto, maar zo boeiend zag dat er ook niet uit. Notting Hill bezoeken gaat vooral om de sfeer, voor de geluiden en voor de geuren die je er vind. Het is iets wat je niet snel ergens anders tegenkomt, het heeft iets gezelligs en iets huiselijks terwijl je het nog nooit gezien hebt. Daarom was het ook moeilijk om er weg te gaan. We liepen weer terug naar het kruispunt, nog een keer omkerend om te kijken naar de menigte op de markt, richting Notting Hill gate, terug naar de metro.

notting

Lol in de spoelkeuken

De laatste tijd bevind ik mij steeds meer op plekken waarvan ik nooit dacht dat ik mij daar zou kunnen bevinden. Maar die plekken kruipen de laatste tijd toch weer heel gnieperig mijn leven in en voor je het weet sta ik in de spoelkeuken van een grand-cafe. Ik zal niet de naam van dit Cafe noemen want dit zou haar reputatie voorgoed verpesten. Eigelijk is dat des te meer een reden voor mij om het wel te noemen gezien mijn verleden met dit bedrijf, maar ik ben integer en houd mijn mond. Misschien ook beter voor mij. het concept spoelkeuken is mij nooit duidelijk geworden, ik heb er nooit over nagedacht, ik wist alleen dat het zo erg deprimerend klonk dat ik wenstte dat ik er nooit hoefde te zijn. Helaas, dubble failure: daar stond ik.

Ik heb het de hele dag kunnen ontwijken maar toch moest ik even de vaste spoelkeukenslachtoffers helpen met de laatste taken. Maar zelfs een spoelkeuken heeft een verborgen entertainement. Alles was vies, het was het eind van de dag, Latexhandschoenen leken oppeens minder eng dan dat ze dat een paar uur ervoor deden. Bewapend met handschoenen, een emmer en een doekje begon ik schoon te maken. Iedereen liep in en uit en emmers water werden uitgestort over de vloer. Gesprekken om mij heen gingen over vanalles, zingend begon ik de band schoon te maken. Ik werd opgeslokt door de ervaring dat spoelkeuken heet, ik begon het leuk te vinden.

Regelmatig kwam er een douche van warm water voorbij van iemand die het nodig en leuk vond om die op iedereen te richten. gesprekken werden aangeknoopt, er werd gesurfd over de vloer en gedanst over het water. Alles was nat, inclusief mijzelf en collega's. Het was een waar feest. Sop vloog in het rond, ik maakte gezellig schoon. Ik had lol in de spoelkeuken. Het was ook maar voor 1 dag, dan kan dat, dan is het unspoiled. Dan is het lol.. Lol in de spoelkeuken. Nooit gedacht dat dat mogelijk zou zijn, maar who knew. Dit soort ervaringen brengen weer nieuw licht op oude gedachten. Spoelkeukens zijn grappig, spoelkeukens zijn gezellig, spoelkeukens zijn voor even.

Parc Kwelling

Oke oke, het heet eigelijk Parc Guell maar in mijn herinneringen staat het geregistreerd als "Parc kwelling'. Het was aan het eind van de speurtocht dus we hadden het een beetje gehad met de bezienswaardigheden, we vonden het strand veel aantrekkelijker op dat moment. Toch wilde we een kijkje gaan nemen in dit bekende parc dus we waagde het erop en gingen op pad. Het was weer even een eindje met de metro, door de angstaanjagende gang van Passeign de gracia maar na een half uurtje met de metro en een tochtje omhoog te voet (A.K.A nooit meer) waren we toch bij de ingang van Parc kwelling aangekomen. Nouja, ingang, het begin van de 20 trappen naarboven. Vanaf een afstand zagen we gelukkig roltrappen om ons de kwelling van de trappen te besparen. Naarmate we de trappen naderden zagen we tot onze grote ironische schrik dat de roltrappen voor een groot deel stuk waren. motivatie daalde weer een stukje, het strand werd steeds aantrekkelijker. Maar nee, we wilden het zien, dus wij begonnen de trappen te beklimmen. Buiten adem, oververhit en 'uitgedroogd' (zelfmedelijden) kwamen we boven en konden we het park inlopen.

Al snel liepen we tegen het eerste bouwwerk aan: een tunnel geinspireerd door de slurfen van een olifant. Om eerlijk te zijn vond ik het niet een zevende wereldwonder maar het was wel mooi om te zien. Ook het grote plein met de lange bekende bank zijn we opgelopen. Daar stortten we ons op een stukje lange bank en begonnen om ons heen te kijken. Mensen kijken blijkt dan toch weer vaak een hobby van ons te zijn. Nadat we enkele creatieve kiekjes hadden genomen probeerde we weer op te staan. We bleven toch nog even zitten. We bekeken de bank en het uitzicht aandachtig en vonden even een momentje rust om toch even het te 'ervaren'. Soms vergeet je even te ervaren waar je bent, en dat is zonde van je reis. Je moet altijd even een momentje nemen om het te 'zien'.

na enkele liters water achterover gegooid te hebben liepen we weer verder. We leken wel een soort pelgrims, van die soort die om elke meter de grond aanraken, maar dan niet uit respect maar uit vermoeidheid. gebouw, na gebouw, na natuur en natuur oee, aaa, schitterend. En het was oprecht mooi, het strand oogte echter mooier op dat moment. Dus na een tijdje deze guelling te hebben doorstaan hebben we besloten het Parc voor gezien te beschouwen en hebben we onze reis voortgezet naar het strand. We waren blij toen we daar lagen. Daar heb ik uiteindelijk het parc pas echt goed bekeken, vanachter mijn zonnebril, in mijn gesloten ogen..

kwelling

Gaudi's goed goud getinte gevels

Casa Batllo.. Het strandhuisje van Gaudi. het is geen strandhuisje, het staat niet aan het strand, het staat in de stad. Het is meer een zeehuisje. Alles in en om het huis is geinspireerd door de zee en haar inwoners. Alles in de vorm van golven, koraal en planten. Als je fan bent van de kleine zeemeermin moet je hier zeker in gaan rondlopen, je wilt er direct intrekken, althans dat wilde ik wel.

Voor deze foto moest ik op straat gaan liggen. Oke, mijn reisgenoot moest op straat gaan liggen, ik ook hoor alleen staat mijn foto nog op een rolletje.

pic

Sagrada Familia

Wel eens in dit bouwwerk geweest? Nouja, je kan er niet echt in aangezien het nog geen dak heeft maar ook zonder dak is het de moeite waard. Het is de Sagrada familia, de heilige familie, zoals ik toen destijds geleerd heb. Ik was 10 dagen in Barcelona en we wilden uiteraard alle hotspots van Barcelona bezoeken, en de Sagrada Familia is daar 1 van. Het was een van de eerste bezienswaardigheden die we gingen zien dus we waren nog een beetje afstandelijk tegenover de straten van Barcelona. We hadden uitgevonden dat we de metro moesten nemen, dat kwam goed uit want metro is hier in Amsterdam bijna mijn 2e thuis, zoveel als ik erin zit. Maar wat ik over de jaren geleerd heb is dat de metro's in het buitenland anders zijn, lees: veel beter. Dus ook zo in Barcelona. ook hier is het metronetwerk inmens groot, goed geregeld en vooral BETROUWBAAR, iets waar Amsterdam nog iets van mag leren. Maargoed, wij zwalkten over de drukke ramblas, nog steeds wennend aan de warmte, naar het dichtsbijzijnde metrostation. Hier lazen wij dat we even moesten overstappen bij Passeign De Gracia, nou dat was prima. Wat we toen echter ook snel leerden is dat overstappen in het buitenland iets anders is dan in Amsterdam, dit leerden we ook snel in Londen maar dat even terzijde. We kwamen aan bij Passeign de Gracia en gingen optimistisch opzoek naar de overstapplaats. We liepen door enkele gangetjes en over roltrappen tot we de hoek omgingen en werden geconfronteerd met datgene wat ons de rest van de vakantie grote angst inboezemde: De eindeloos lange gang die passeign de Gracia heeft om van het ene platform naar het andere platform te komen. Het was zo lang dat we het einde van de gang niet zagen. Daar stonden we dan, met nog enkele andere trosjes toeristen die radeloos de diepte van de gang instaarden. Een foto waard, we hebben er ook uiteraard kiekjes van genomen. Echter niet teveel want in die gang wil je niet lang blijven. We begonnen onze lange tocht door de eindeloze hal, we bleven staren naar het einde maar het kwam niet. We liepen door, verstand op nul, het zweet op ons voorhoofd, er werd niet gesproken, er werd niet gestopt, we liepen door tot we deze gang hadden overleefd. Eindelijk kwam het einde inzicht, ik denk dat ik deze gang wel als enkele honderden meters kan inschatten maar als je er eenmaal uitkomt wordt je overspoeld door een gevoel van euforie en vrijheid. Je mag weer ademhalen en frisse lucht op je gezicht voelen, dan ben je weer blij. Dat was echt het enige nadeel van het metroverkeer in Barcelona.

In de volgende metro begonnen we in te schatten wat de loopafstand tussen het metrostation en de sagrada Familia zou zijn. Zouden we het gebouw meteen zien of zouden we een eindje moeten lopen? We zien wel, dachten we, wij weten onze wel in grote steden wel te vinden. Nou dat was niet eens nodig. We kruipten de trap op, kwamen buiten en het eerste wat we zagen was het inmense bouwwerk wat de Sagrada Familia is. We vielen spontaan in een slappe lach die enkele minuten voortduurden. Dit gebouw was niet te missen als je met een boing 747 over de stad zou vliegen dus ik denk dat we het vanaf de overkant van de straat ook wel te zien zou zijn.

We gingen in de rij staan voor een kaartje, goh wat zijn die Euro's toch handig, nu wordt je telkens geconfronteerd met hoeveel geld je nu WERKELIJK uitgeeft. Buiten het continent Europa kan je dat nog fijn ontkennen en kan je makkelijk teveel geld uitgeven zonder daar je teveel zorgen over te maken. Maar binnen Europa wordt je constant met je neus op de feiten gedrukt: Alles is gewoon duur. Dat wil je dan niet weten, je bent op vakantie, het is toegestaan om als toerist genomen te worden, dat maakt deel uit van de ervaring, maar dat is nu prompt van je afgenomen.

We hadden de kaartjes en gingen het gebouw binnen. ' Het heeft geen dak' zeg ik verbaast. Mijn beste vriendin kijkt me verstoord aan. ' Nee lieverd, het is ook in aanbouw, weet je wel waar je bent'? Ik begin gemotiveerd in mijn boekje te bladeren terwijl mijn voorbereidde vriendin begint te vertellen over Gaudi en zijn modderkasteel. ' ooooo', zeg ik, dus het is nog niet af? ' nee schat, dat is het hele idee'.. ' o, jammer' zeg ik, ' ik had het dak we graag gezien'. ' Ja volgende keer weer' .

We beginnen rond te lopen tot zover dat kan, na een kwartier hadden we hetzelfde rondje al 3 keer gedaan. Ik was niet blij, had ik hiervoor zoveel geld betaald? Begrijp me niet verkeerd hoor, De Sagrada Familia is prachtig, heel mooi om te zien, kan niet wachten tot het af is, maar ver kwamen we niet echt. We keken rond en zagen buiten een paar mensen in de rij staan. We gaan eropaf. Al snel bleek dat ze aan het wachten waren op de lift, de rij groeide intussen in een snel tempo verder. Dat haalde de motivatie weer iets omlaag. We keken elkaar aan, ' kan je ook naarboven zonder die lift'? Aha, viel ons op, je kan lopen, er was een donker gat in de muur waardoor allerlei mensen een trapje op verdwenen. Ik had geen idee hoe lang dat trapje was en hoog dat ging. Het leek even een te wild plan om helemaal naarboven te lopen maar ik ben een Hollander en ik wil waar voor mijn geld, dus daar gingen we dan. Het trapje was smal, heel erg smal en heel erg rond. Na enkele treden begon het mij en menig ander mens al een beetje te duizelen. Het beste om te dan te doen is even stil te staan, maar dat bleek al snel geen probleem te zijn. Na de zoveelste bocht sloten we aan bij een rij mensen die blijkbaar wachtten op mensen voor hun, en die mensen wachtten op mensen voor hen enzovoorts enzovoorts.



Dus het was even stilstaan. Voor mij stond een Amerikaans meisje met een grote Camera alles boven, onder en naast haar te filmen. Ze had de trap toepasselijk tot ' Swirley stares' omgedoopt. Ik hoorde regelmatig ' And we are going up some more swirley stares' . En af en toe dus stilstaan. Maar ik verveelde me niet, ik had een Camera en ik had een vriendin die ik lastig kon vallen dus ik vermaakte me prima. Ook stond de muur volgekalkt met teksten van andere mensen die daar hebben staan wachtten, jaren en jaren, geschiedenis van alle rijen in de Sagrada Familia. ' Mike was here' zag ik in het zwart op de muur staan. Natuurlijk was ' Mike' daar, het zou raar zijn als er in die jaren geen 'Mike' voorbij was gekomen. Ik vroeg mij af, wie komt er op het idee om een pen mee te nemen naar de sagrada familia en dan ook echt iets op de muur te gaan schrijven? Net als vroeger op de middelbare school, als je naar de wc ging stonden de deuren standaard vol met allerlei teksten en tekeningetjes. Uiterst amusant maar dan bedenk ik mij al snel, welk verveeld persoon neemt een stift mee naar de wc? Dat is echt even een stap die mij volledig ontgaat, maar he, op dat moment biedt het mij entertainement dus ik zal er verder mijn mond over houden.

We liepen langzaam verder de trapjes op en ik begon mij steeds meer af te vragen hoe lang deze trap nu precies was. Toen begon het mij ook te dagen dat we daarna ook nog naar beneden moesten. Motivatiepeil zakt weer wat omlaag. De rij begint weer te bewegen en we gaan steeds hoger de toren in. Na ongeveer 3 kwartier tot een uur zijn we boven in de toren. Daar mag je even 5 seconden genieten van het uitzicht voordat je weer mag oversteken naar de andere toren om weer naar beneden te lopen. Het uitzicht was erg mooi, je kan de hele stad zien, je hebt mooi uitzicht over de kust en angst bekruipt je naarmate je het bruggetje over gaat. Ik mocht de foto's nemen aangezien mijn wederreishelft even werd genomen door een gevoel van hoogtevrees.

Nadat we het bruggetje hadden we overgestoken begonnen we weer aan een lange reis van 'swirley stares' naar beneden. Dit keer ging het een stuk sneller. Ik merkte echter wel snel dat naar beneden lopen mij iets minder lag dan naarboven lopen. Regelmatig ging mijn voet daar waar ik hem niet wilde en kon ik stuiterend het trappetje af gaan. Maar dan was mijn wederreishelft daar om als concentratiepunt te fungeren. het trappetje begon weer te duizelen en je raakt in een soort trance als je even niet oplet, erg amusant, vooral voor diegenen die iets hebben met kleine ruimtes en angstaanvallen, dan moet je daar vooral echt even een bezoekje aan brengen.

Je voelt je ook een ware held als je eenmaal de uitgang vind. Dan kijk je trots richting de mensen die in de rij staan voor de lift ' Ik heb de trap genomen, ben ik niet goed?'. Ja, ik was waarlijk trots op mijzelf en mijn reisgenoot, wij hadden als goede Hollanders alles eruit gehaald wat erin zat, we faced the swirley stares dead on and we survived. Zijn wij niet geweldig?

We live in a beautiful world..

Oppeens heb ik Colplay opstaan. How did that happen? Ik luister nooit naar Coldplay, dus hoe komt het op mijn computer terecht? Mysterie. Terwijl ik een log lees van iemand in Australie luister ik naar deze mannen die tamelijk hees en high-like ' We live in an beautiful world' zingen. Bedoelen ze dat nu ironisch? Want het klinkt niet echt gemeend namelijk, en daar kan ik mij wel wat bij voorstellen. Is de wereld mooi? Voor hun waarschijnlijk wel. Iedereen kent Coldplay wel geloof ik, en daardoor hebben ze nu genoeg geld om de wereld zo mooi mogelijk te laten lijken voor henzelf. Maar zouden zij echt zo oppervlakkig zijn? Van dit soort zweef-hees-high band zou je toch iets anders verwachten, iets meer anti-beautiful world. Misschien ligt het aan mij. Ik luister maar weinig naar de teksten van nummers, alleen de heel duidelijk uitgesproken woorden worden door mijn oren opgevangen. Waarschijnlijk zal een vriendin morgen aan mij vertellen wat het nummer ECHT betekent, aangezien zij altijd luisteren naar de tekst en er ook over nadenken. Ik ben al blij met een aandoenlijk deuntje.

We live in an beautiful world.. Tamelijk discutabel. Misschien niet voor mij maar wel voor mijn buren op de andere continenten. Ik geloof dat het grootste deel van de bevolking in ongeluk leeft. En dan heb ik het niet over armoede, want wat is armoede precies. Mijn vader zei laatst tegen mij ' we waren vroeger arm, maar zo zagen wij dat niet, zo beleefden wij dat niet' . Daar had hij wel een punt denk ik. Niet dat armoede slechts beleving is, dat zou wel een hele foute opvatting zijn, maar misschien dat wij als rijkere mensen armoede en mate van geluk teveel aan elkaar koppelen doordat wij in zo'n inmense consumentenmaatschappij leven. Als wij niet kunnen consumeren zijn wij blijkbaar niet gelukkig, dat moet je mensen in India echt niet vertellen, die hebben een heel andere kijk op geluk. Dan vraag ik mij af, wat is beter, geluk door consumptie of geluk door religie? Want zoals sommige westerlingen geloven is religie het opium van de massa. Maar wat is comsumptie dan? In weze houden wij ons geluk in stand door een patroon te volgen, en welke van de 2 is nu beter? Die het minst geld kost? Die het meest onafhankelijk is? Ik weet het niet.

Geluk is iets waar we naar streven, of het nu gaat om de volgende maaltijd of de volgende hummer, dat lijkt mij het logische doel, de kwaliteit van ons leven te beteren, of van het volgende leven. So, do we live in a beautiful world? Ik weet het niet. De wereld is hoe je deze maakt, voor jezelf en voor anderen en wat voor geluk en beauty jij daar uit haalt. Dus voor Coldplay zal het vast heel mooi zijn.. maar dan vraag ik me af, als je zo hoog in the foodchaine staat, heb je dan nog wel dingen om naar te streven zodat je kwaliteit van leven beter wordt? Misschien zijn we gelukkiger als we ongelukkig zijn omdat we dan dingen hebben om naar te streven. Maar met die gedachte maak ik mijzelf wel helemaal gek.

Wat ik weet is dat ik nu gelukkig ben doordat ik dingen heb om naar te streven, ik heb toekomst, ik heb mogelijkheden, maar niet teveel mogelijkheden. Ik leef wel in een beautiful world..Hoe zou dat bij mijn buurman zitten..

Het Nicci French Incident

Soms kom je oppeens op een plek waarvan je gewoonweg weet dat je daar op dat moment gewoon moest zijn: het lot aan het werk. Voor mij was dat gevoel er van het weekend, maar dan met een vleugje ironie om de boel op te vrolijken. Ik moest daar zijn en had er tegelijkertijd niets te zoeken, dat maakt het juist op dat moment zo amusant. Ik was met mijn moeder de stad in gegaan, iets wat zich zelden voordoet. Zij wilde graag naar Scheltema om naar boeken te kijken. Prima, mij mag je altijd een boekwinkel in slepen, ik kan daar wel een uurtje ronddwalen. Maar vaak gebeurt bij dit soort gelegenheden belanden mijn moeder en ik op verschillende verdiepingen. Zij op de 5e en ik op de 3e, ik heb nu eenmaal niet zoveel voorkeur voor boeken over Management en organisaties, maar dat terzijde.

Wij stappen de winkel binnen, kijken om ons heen en worden meteen uitgenodigt tot nieuwschierigheid als wij een clubje mensen rond een tafel zien staan. Ook een cameraman en een geluidsman probeerde zijn weg te banen door de menigte, hier een shot, daar een shot enzovoorts. Steeds grotere trosjes mensen bevinden zich rond de tafel en wij, nieuwschierig van aard, schuivelen langzaam richting de tafel terwijl we theoretisch discussieren over wie er achter het tafeltje zou kunnen zitten. Maar zowaar, er zitten wel 2 mensen achter het tafeltje. Nog steeds onwetend over wie het zijn gaan we aan het tafeltje staan. Nu begint het bij ons te dagen: Nicci French signeren vandaag hun nieuwste boek bij Scheltema. Wat mij dan weer opvalt is dat de een glaasje water drinkt en de ander een viezig rood fruitdrankje waarvan ik moeilijk kan inschatten wat het is. Het enige wat ik dan kan denken is, ja, zij moeten natuurlijk ook iets te drinken hebben tijdens het werk, nooit bij stilgestaan. En ja, dat zijn dan weer van die dingen waar ik dan aan denk. Beiden een pen in de hand en gevangen tussen stapels kopieen van ' Vang me als ik val' vangen ze de rij wachtenden op.

Nu heb ik zelf nog nooit iets van Nicci French gelezen, sterker nog, ik heb er zelfs nog nooit over nagedacht om iets van haar te lezen. Maar nu sta ik daar toch mooi in die boekwinkel, en daar zit dan toch Nicci French (vraag me niet wie nu wie is) toch gezellig krabbeltjes te zetten in hun boeken. Dus wat moet je dan. Deze kans kan je toch niet zomaar aan je voorbij laten gaan? Nee, inderdaad, besloot ik, ik wil ook een handtekening.

Nadat ik mijn moeder een kopie van het boek in de hand had gedrukt ben ik braaf in de rij gaan staan. Ik kreeg van een medewerker een blaadje met mijn moeders naam erop en wachtte tot ik aan de beurt was om een 'echte' handtekening te ontvangen. Ondertussen waren de cameramannen bezig met het interviewen van ware fans en leuke shots te nemen van het stelletje achter het tafeltje. Toen ik mijn moeder weer terugvond waren we aan de beurt. De cameraman installeerde zich achter het stelletje en de lens richtte zich op ons. We stonden onder schot, ojee, wat nu.. Wij moeten nu het toonbeeld van de fan portretteren die heel erg graag een handtekening van haar idool wil..Maar, we kennen het desbetreffende idool en haar creaties helemaal niet. Oke, toch maar glimlachen. Terwijl Nicci en French iets moois in het boek krabbelde stonden wij glimlachend om ons heen te kijken. We ontvingen het boek met een waargemeend dankwoord en stoven de roltrap op. Nicci en French wenstte ons heel veel leesplezier en ze hoopten dat we het mooi vonden. Ik ben benieuwd.

In ieder geval hebben we nu een mooi kopie waarin staat:

To Mayana, the best wishes from Nicci and French.. en 2 mooie handtekeningen.

Dus binnenkort een lotgeboren recensie van ' Vang me als ik val' van Nicci French..

Sneeuw

De laatste dagen ligt mijn buurtje onder een dikke 'witte' koude deken. Ja, het ziet er mooi uit vanachter je raam maar vraag mij alsjeblieft niet om een paar stappen buiten de deur te verzetten, ik vind dat echt niet te doen. Maar oke, je hebt een leven, dus oke, af en toe waag ik een voetje over de drempel, maar met veel moeite en tegenzin. Daarom was ik vandaag zo verheugd om te horen dat deze 'prachtige' sneeuw de komende week gaat wegsmelten zodat de straat weer zijn nut kan bewijzen. Heerlijk..Ik was het echt zat. Wat gebeurt er toch in de jaren der volwassenheid dat zoveel mensen de pest pokke rothekel krijgen aan sneeuw.

Vroeger waren we zo oprecht opgetogen toen we de witte vlokjes uit de hemel zagen vallen. We konden niet wachten tot we schoenen aan onze voeten hadden zodat we naar buiten, de sneeuw in konden rennen. Natuurlijk hielden de ouders ons geduldig tegen en smeerden ons allerlei nutteloze objecten zoals sjaals en wanten aan. Ga toch weg met die stomme dingen, er ligt sneeuw, we moeten NU gaan! Dus half aangekleed en uiteraard verkild tot het bot probeerde je vervolgens de slee uit de schuur te rukken, die (natuurlijk) ergens onder bergen van spullen verstopt was. Maar als je hem uiteindelijk had kon het leven pas echt beginnen. En dan bleven de ouders rustig achter het raam staan terwijl het kind zijn smoel in de sneeuw drukt om er een hap van te nemen, en dat viel natuurlijk voor het kind elke keer tegen. Maar prima, zolang zij als ouders maar niet naar buiten hoefden. Sneeuw is daarom voor ouders ook weer een fijne belevenis, net als ijs, maar om daar nog op te hopen is wel erg optimistisch..bijna onrealistisch. Als het sneeuwt of er ligt ijs en je hebt al wat oudere koters dan zijn deze van s' ochtends vroeg tot s' avonds laat nergens in of rond het huis te vinden en hebben zij eindelijk rust aan hun harses. Maar zelf de sneeuw in gaan? Je moet het niet eens aan ze voorstellen.

En zo voelt het nu ook. Mooi hoor die sneeuw, leuke decoratie, echt waar, maar vraag me alsjeblieft niet om naar buiten te gaan. Het is koud, het is nat en als het er even ligt wordt het binnen de kortste keren bruine smurrie. Je moet nu niet door de straten van Amsterdam lopen want het oogt niet echt charmant. Overal doodgetrapte sneeuw, sneeuw gemengd met zout, sneeuw gemengd met modder.. En vooral dat laatste krijgt mooi de voorzet door alle 185 verschillende bouwputten die je de laatste tijd in Amsterdam vind. Dan mag je dus EN uitglijden EN in een diep gat van de Noord-zuidlijn vallen EN uitgelachen worden door bouwvakkers. Ik spreek niet uit ervaring hoor, ik heb gewoon een grote fantasie. Maar lijkt je die ervaring niet heerlijk? O, wat is sneeuw toch fijn, o wat is sneeuw toch mooi, o wat houden we toch van Amsterdam in het wit.

Maargoed, aan alles komt een eind, na sneeuw komt zonneschijn dus: fijn, het gaat dooien. De sneeuw hoorde hier al toch niet meer thuis, alsof het weer toch nog even zijn reputatie omhoog wilde krikken zodat de Hollanders weer vertrouwen krijgen in het winterse weer. Sneeuw hoort, vind ik, thuis in December, Januari en misschien februari, maar Maart, nee, dan heb je je kans gehad. Dan mag het echt niet meer. Dan gooien we de sjaals weer aan de wilgen en willen we het liefst onze slippertjes weer uit de kast rukken want de 'warmte' komt er weer aan. Dan hoort het volgens traditie weer lekker op te warmen, en draai die warmtekraan nou eens goed open, we hebben niet niets zoveel files op de weg! Wij willen warmte, ik wil warmte! Ik wil weer stikken van de hitte in een overvolle stad..Ik wil weer in het Vondelpark liggen en 's avonds op een terrasje zitten.. Ik wil de lente weer terug!