A friend

This guy's walking down the street when he falls in a hole. The walls are so steep he can't get out. A doctor passes by, and the guy shouts up, "Hey, you, can you help me out?" The doctor writes a prescription, throws it down in the hole and moves on. Then a priest comes along, and the guy shouts up, "Father, I'm down in this hole. Can you help me out?" The priest writes a prayer, throws it down in the hole and moves on. Then a friend walks by. "Hey, Joe, it's me. Can you help me Out" And the friend jumps in the hole. Our guy says, "Are you nuts? Now we're both down here." The friend says, "Yeah, but I've been down here before - and I know the way out."

Ik heb zo wa wa wa waanzinnig gestemd..

Nouja, nog niet hoor. Ik twist nog stilletjes in mijzelf. Nee is verstarring, tegen vooruitgang en onveranderlijk..Nee is afwerend tegenover de rest van Europa. Nee is nee tegen de vrijheid van andere Europese landen.. Is nee egoistisch?

Ja is vooruitgang. Ja roept ook gevoelens van achterdocht op, waar willen ze uiteindelijk naartoe met dit verdrag? Ja, nu is het een verdrag maar ik heb het idee dat ze toch uiteindelijk naar een vorm van Verenigde staten willen. Nu zal dat niet het geval zijn maar als je logisch nadenkt ligt deze ontwikkeling wel in het verschiet. Niet direkt maar over enkele deccenia. Nu zal het het sociale beleid van Nederland niet aantasten, maar hoe zit dat dan verder in de toekomst? Misschien is het idee dat wij als Europa een eenheid moeten gaan vormen omdat de wereld steeds kleiner wordt. Nu worden het grote fronten die naast elkaar staan. Ik zal niet zeggen tegen elkaar want dat roept weer die vijandigheid op die we altijd proberen te vermijden, al is die vijandigheid wel mogelijk. China ontwikkeld zich steeds verder, ook India komt op. En dan heb je nog altijd die achterliggende gedachten van de mogelijkheid tot terrorisme. Eerlijk gezegd denk ik dan dat je als klein land beter af bent dan een groot verenigd Europa. Niet in militair opzicht maar vanuit het idee van isolatie. Nederland zal nu niet hoog op de ranglijst van aanslaagmogelijkheden staan. Deze kans kan groter worden als Europa verenigd wordt. Of is dat onzin? Ik hoor het graag. Isolement heeft zo zijn voordelen maar ik denk dat het meer nadelen heeft aangezien je als 1 land tegen de wereld minder kan dan verenidge landen tegen de vijand.. Dat heeft de geschiedenis ons geleerd...toch?

Het is moeilijk om Europa als een eenheid te zien. Iedereen verschilt van elkaar. Iedereen heeft een andere cultuur. Nu mengen deze culturen zich steeds meer met elkaar maar ook dit gaat met bumps in the road. Nu hoeft dat allemaal nog niet, maar ik denk dat het (on the long run) de bedoeling is dat wij onszelf gaan zien als Europeanen en niet Nederlanders. Maar wat is dan een Europeaan? Iemand die in Europa woont? Iemand die in Nederland woont is een Nederland en Nederland blijft bestaan. Maar 'Nederlander' heeft veel meer betekenis dan 'Europeaan'. Er is namelijk geen Europese cultuur. Of wel en mis ik die gewoon? Hoe moet je jezelf definieren als Europeaan als je niet weet wat die term precies inhoud? Het klinkt zo leeg.

Toch neig ik meer naar Ja dan naar Nee. Er zijn toch hele aardige betogen geweest op de televisie over waarom ja-stemmen beter effect heeft dan nee-stemmen. Dit waren geen betogen van politici. Bij politici heb ik het idee dat zij hun eigen agenda runnen wat betreft Europa. Ze zijn voor Europa, vertellen ons de redenen waarom dat goed is maar ik denk dat er meer redenen zijn dan er worden verteld. Wat krijgen we nu precies niet te horen? Er moet iets zijn waardoor ze zo erg achter die 'Ja' aanzitten, meer dan wat ze adverteren. Of ik ben gewoon paranoia, kan ook. Het kan allemaal.. En daarom is dit hele referendum zo rete-ingewikkeld. Het enige wat in mijn hoofd op komt is 'weet ik veel!!'. Daarvoor heb ik jullie uitgekozen, toch? Wel lief natuurlijk dat ze onze mening nog even peilen, al denk ik dat, op lange termijn, dit grondwettelijk verdrag er toch wel komt. Alleen zal het lang duren. Net zo lang totdat elk land het gevoel heeft invloed gehad te hebben op wat er in de grondwet staat. Want elke keer als het nee is moet het terug naar de keuken om opnieuw gegarneerd te worden. Dan ziet het er mooier uit en denkt men invloed te hebben uitgeoefend. Natuurlijk heeft stemmen wel zin, begrijp me niet verkeerd. Ik geef graag mijn mening over onderwerpen waar ik weinig tot bar weinig van weet, daar werd ik laatst nog op gewezen toen ik het niet met iemand eens was over het een of het ander. Ik hield mij vast aan mijn mening waardoor de andere partij vond dat ik wel wat moest weten over het onderwerp om er mijn mening over te mogen geven en dat ik ook wel eens in een discussie het met hem eens mag zijn. hmm.. BAL. Maargoed, referendum is leuk, mag blaten over iets wat mij tamelijk onbekend is. Ik heb hier en daar plukjes info binnengehaald en hier getracht over na te denken. Succesvol?? Geen flauw idee en er is ook niemand die mij dat kan vertellen.

Ik geloof in de natuurlijke ontwikkelingen van landen.. Ik geloof dat veranderingen normaal is, dat het zo hoort te gaan. Ik denk dat 'Europa' voor veel armere landen in het oosten heel goed zou zijn. Ik denk dat het zorgt voor vrede en stabiliteit. Verder kan ik mij er niet zoveel van voorstellen maar dat zijn onder andere enkele argumenten waardoor ik meer naar 'Ja' neig dan naar 'Nee'. Ik heb er vertrouwen in al heb ook ik die angst dat het Sociale Nederland kan worden ondergesneeuwd door de grotere landen in Europa. Ik ben bang dat, wat Nederland uniek maakt, op den duur kan verdwijnen. Maar wat is belangrijker? I will leave you to ponder on that question..

Beach-effect

Soms heb je van die dagen die voor jou sake gewoon niet hoeven te eindigen. Alles is geweldig. Alles is zoals et moet zijn voor de rest van je leven. Helaas komen er ook einden aan dat soort utopiaanse denkbeelden. Zo ook gisteren. We hadden het BRILJANTE plan bedacht om weer eens een bezoekje aan het Hollandse strand te brengen. Het was mijn eerste van dit jaar. Hollands strand doet het nooit zo erg voor mij. Ik ben opgevoed met Franse stranden en dan heb je een soort 'dan maar dit' gevoel als je je op het Hollandse strand bevind. Dat is reinste bullshit want ook het Hollandse strand heeft wit zand en een tamelijk blauwe zee. Dus vandaag zeurden we niet, Hollands strand bleek net zo geweldig te zijn en ik wilde niet meer weg. Bij Hollandse stranden zie ik altijd verbrande ruggen, blote tieten en kratten bier vergezeld door een kilometer strandbedden en verkreukte handdoekjes.
Niks van dat vandaag. Vandaag was het nooit, rustig en heeerlijk warm, soms zelfs wel heet. Geen lubberende lichaamsdelen in zicht, geen sillicoon in de weg. Het was een en al rust, warmte, vreten en andere gezelligheden.

De zee was koud, ijzig koud, maar zelfs dat kon onze dag niet nadelig beinvloeden. Natuurlijk is dat water ijzig koud, vorige week vroor et geloof ik nog aan de grond en mocht je je plantjes niet buiten zetten. Voet voor voet wankelde wij de ijzige zee in. Van door gaan was bijna geen sprake. Voor mij al helemaal niet. Mijn 2 heldhaftige mede-strand-genieters durfde zichwel helemaal in de zee te dippen, maar ik hield het bij scheenhoogte. Natuurlijk was er dan nog een andere manier om zeiknat te worden. Eentje waarvan ik ga gruwelen als ik erover nadenk maar heel erg effectief is. Terwijl ik het uitgilde en half over het strand rende werd ik aan alle kanten natgeregend en natgespatterd. O hoe verfrissend.

Ik realiseer me trouwens hoe saai dit verhaaltje is. Ik heb niet echt goed geslapen en schrijf dit meer om mijn herinneringen van deze dag even te registreren.

Hoe fijn kan het zijn

op Hollands strand

Wanneer je niet

tot kreeft verbrand?

Hoe fijn kan het zijn

Op Hollands strand

Zonder silliconen

in het zand?

Hoe fijn kan het zijn

op Hollands strand

Wanneer de rust

bij jou beland?

Hoe fijn kan het zijn

op Hollands strand

Wanneer zelfs lubber

zich niet vermand?

----------------------------------------------------------------

Het kan zijn dan niet elk woord toebehoort tot de Nederlandse taal..

Maar who cares..

Onmenselijk

Zeer algemene titel. Wat moet je ermee. Je kan er niet uit afleiden waar het stuk over zou moeten gaan. Dat klopt. Ik weet ook niet waar ik het over wil hebben. Nouja, ik wil het hebben over iets in het leven, dat zijn soms boeiende dingen. Ik was gisteren aan het nadenken over de 2e wereldoorlog, daar betrap ik mij wel eens vaker op, vooral in de maand Mei. Ik dacht na over de gruweldaden van de Nazi's en probeerde hier een passelijke term bij te vinden. Geen een term of aanduiding past namelijk bij de acties omdat elk woord voor altijd verkracht zal zijn. Zoals het woord 'Massa' komt er bij mij niet meer in zonder de naklank 'Massavernietiging'. Ook het woord 'Kamp' betekent ook nooit hetzelfde voor mij. Deportatie mag niemand meer zeggen, zelfs het woord "Jood' heeft een soort naar gevoel terwijl men wel altijd 'Christen' of 'Moslim' kan zeggen. Er zijn geen passende termen voor de 2e wereldoorlog zonder een nieuwe taal uit te moeten vinden. Zo dacht ik ook aan de term 'onmenselijk'. De gruweldaden in de 2e wereldoorlog waren 'onmenselijkheden'.

Het woord 'onmenselijk' hoor je veel als mensen het hebben over de 2e wereldoorlog. Het waren 'onmenselijke' daden, het was een oorlog vol met 'onmenselijkheden', het was 'onmenselijk' wat de mensen in die tijd werd aangedaan. Maar wat is menselijk? Is menselijk niet datgene wat mensen doen? Waar mensen toe in staat zijn? Blijkbaar zijn wij als mensen in staat tot dat soort gruweldaden, schijnbaar kunnen wij zo erg beinvloedbaar zijn dat we elk gevoel voor moraal en geweten verliezen.
Schijnbaar is dat een van de menselijke dingen tot waar wij toe in staat zijn. En het was niet 1 mens, 1 mens kan dat niet voor elkaar krijgen. Het waren heel veel mensen, heel veel beinvloedbare mensen, heel veel mensen de oppeens de ruimte kregen om te doen wat zij wilden. Macht kwam in het spel, zij hadden oppeens de ring in handen. En dan gaat de mens blijkbaar helemaal 'los'. Iedereen kan blijkbaar gekeerd worden, misschien zelf wel jij of ik.

Ja, dat is angstaanjagend he. Nu oppeens wordt je menselijkheid in contact gebracht met al die gruweldaden die de mens zichzelf dagelijks aan doet. Maar dat zou ik toch nooit kunnen? Tja, dat zal je alleen weten als de situatie zich ooit voor zal doen, maar tot die tijd bidden we oprecht dat die gelegenheid zich nooit zal aandienen, althans, bij ons in de buurt.

Misschien moeten we het woord 'intelligent' ook herdefinieren. of als we toch bezig zijn, het woord 'Menselijk'. Menselijk is niet alleen maar goed, integendeel.

Tot zover mijn rambling.

Ziek

Luidkeels schal ik altijd door de menigte dat ik nooit ziek wordt, ik heb, zoals ik altijd trots uitleg, een heel goed Imuunsysteem. En dat schal je iets te hard en reikt je stem tot het oor van god. Deze is, zoals wij weten uit den heilige bijbel (waar ik overigens zo heilig in geloof) niet geamuseerd door overmatige arrogantie. Al zou ik het woord 'arrogantie' in twijfel willen trekken, ik maakte slechts een observatie van een duidelijk zichtbaar feit. Helaas vond god het nodig om mij tegen te spreken en heeft mij om die reden gezegend met een gezellige griepje. Je kan uit de schrijfstijl van dit bericht bericht opmaken hoe ik eraan toe ben: tamelijk slecht. Creatieve uitspattingen schieten mij tekort en ik schrijf arrogand rustig met een D als dat even kan. Het was echter wel waar wat ik zei: Ik ben haast nooit ziek. En als ik ziek ben is het nooit ziek genoeg, tenminste daar had ik vroeger altijd last van. Ik was als kind gedoemd tot een leven van creatieve ziektes, namelijk die ziektes die je, door omstandigheden, dan maar zelf moet bedenken. Elk kind had eens in het half jaar een aanval en mocht van Ma en Pa onder de wol blijven liggen. Legaal en met een goede reden mochten zij de kast met Disneyfilms afstruinen. Ik werd niet ziek, hooguit verkouden, zoals nu. Dus ik stond dan miepend naast het bed van mijn ouders met een grote pruillip en een hoog stemmetje. Soms was ik succesvol, soms niet. Gelukkig hoef ik tegenwoordig niet meer te miepen, ik mag ziek zijn als ik dat wil. Nu wil ik dat echter niet. Ik wil helemaal niet ziek worden, ik wil werken, geld verdienen, dingen doen en uiteindelijk in het vliegtuig stappen.

Helaas ben ik vandaag toch noodgedwongen om thuis te blijven, mijn hersenen werken ook niet optimaal moet ik je eerlijk bekennen. Het begon vorige week woensdag met een beetje keelpijn waar ik wel mee kon leven. Dat groeide echter uit tot een heet hoofd en een grote verkoudheid. Het leven draaide oppeens rond hoestbuien en zakdoekjes, hoogst vervelend. Ik had zoveel werk, zoveel te doen, zoveel afspraken, en ik heb er heel veel moeten afzeggen. Vandaag dacht ik wel weer iets te kunnen ondernemen. Maar onderweg naar het werk liep het alweer in de soep. Verkeerde trein, verdwaaldheid, snotterijen en grote vermoeidheid brachten mij tot agressieve neigingen. Ik hou hier niet van, ik hou niet van ziek zijn. Ik wordt wel ziek wanneer het mij uitkomt, niet wanneer het werk binnenstroomt en ik elke dag van de week iets te doen heb. Al helemaal niet wanneer ik over 3 weken naar India vertrek!! Maar dat soort angsten komen altijd op. Misschien is het ook beter om hier even goed ziek te zijn zodat ik dat daar niet ben. O, de positiviteit van het al.

Tot overmaat van ramp moest ik gisteren pasfoto's laten maken voor het benodigde Visum. O, wat een hel. Ik wist niet dat mijn gezicht zoveel verschillende kleuren kon hebben. Gelukkig hoef ik er niet meer naar te kijken. Ziek zijn is niet alleen irritant, je wordt er ook heel lelijk van en dat is voor mij ook heel erg. Ik als geboren ijdeltuit vind het heel erg om met rode ogen, een schrale neus en een gezicht in alle kleuren van de regenboog over straat te moeten lopen. Dus dan blijven we maar binnen. Gaan we hier een beetje niets doen, want blijkbaar is dat de bedoeling.

Tot zover dit zeurlog. Ik ben ziek.. Ja God, je hoort mij goed, ik ben ziek, ik geef me over, ik geef me gewonnen.. maar ik heb geen koorts! Ha! En zo spreek ik naar alle waarschijnlijkheid een vloek over mijzelf uit.

Montessori nostalgie

Ik ben een produkt van het Montessori onderwijs. Ik heb zelf nooit geweten wat 'Montessori' onderwijs nu precies betekende of inhield. Het is mij ook nooit echt uitgelegd. In ieder geval werd ik als eersteklassertje al snel gedwongen tot overmatige zelfstandigheid. Dit nekte mij al in het ' eerste blok' van het schooljaar. Je kreeg een berg werk op en dit moest je binnen 6 weken afmaken. Hier heb je het 'kleurvel' alsjeblieft, veel plezier! Sommige mensen geloven niet eens als ik vertel dat we onze eigen toetsen in mochten delen en mochten maken wanneer wel wilden. En dat ging zo gemakkelijk. Op het Montessori onderwijs leer je goed valsspelen en manipuleren. Misschien dat ze dat bedoelen onder het uithangbord 'zelfstandigheid?'.

Verwende Montessori uurtjes
We hadden normale schooldagen van ongeveer half 9 tot 3 uur. Dit werd uiteraard steeds minder naarmate je klassen hoger kwam. In de eerste klas had ik elke dag lang les en op woensdag tot half 2. Woensdag was een feestdag. In de 4e klas zou ik daar naar alle waarschijnlijkheid aan sterven. In de 4e en 5e klas hadden we soms maar 3 tot 4 uur les per dag en ervaarden we dat als 'lang'. We hadden normale schooldagen maar abnormale pauzes. En dat was heerlijk. Eigelijk was het Montessori 1 groot feestje. Elke school had eerst een kwartiertje pauze, dan een half uurtje en dan met geluk nog een kwartiertje op een dag van 8 uur. Wij hadden als Montessori-kindjes om de 2 uur een half uur pauze. Ik was niet anders gewend maar het was een ware zegen. Ik heb in de schoolpauzes verschillende rituelen gehad. Eerst was het hangen met klasgenootjes die ik nog niet zo goed kende. Daarna vond ik nieuwe pauzemaatjes en ging ik actief aan het ezelen. Dit ging gepaard met een kop thee (uit je eigen beker die je aan et begin van het jaar moest meenemen) en 5 speculaasjes. Dat alles voor 30 cent. Gelukkig waaide deze angstaanjagende gewoonte snel over en vond ik een groepje vriendinnetjes in mijn klas. Toen gingen de rituelen over op 'naar het winkeltje', 'naar de bakker' of als een kleuter spelen op de speeltuintjes die voor de school lagen. Dit 'spelen' kan worden ondergebracht onder de catogorie 'hangen' of 'bijna molesteren'. We hebben er naar mijn herinnering nooit kleuters vanaf hoeven te gooien. Met dropmaandjes en kikkertjes in de hand overleefde ik elke pauze. Tenzij ik woordjes moest opzeggen of toetsen moest maken. Dan zat ik in de pauze in het lokaal met mijn vriendinnetjes te leren. Althans, ik probeerde te leren terwijl 1 vriendinnetje een seks of drugscene uit een 'tienerboek' voorlas en andere vriendinnetjes en schoolbord volkalkte. Dankzij Dirck Bracke wist ik al op 12 jarige leeftijd hoe een herioneshot precies werkte. Maar dit ging niet ten koste van mijn franse woordjes die ik het volgende uur in het overvolle lokaal moest opzeggen.

Keuzewerktijd
Je had elke dag 2 uur 'keuzewerktijd'. Dit heb je tegenwoordig in de 2e fase ook alleen ben ik daar de naam van vergeten. Het was in de 2e fase wel een zegen om op een montessori schooltje te zitten, het kwam precies met elkaar overeen en ik was helemaal voorbereid. In de keuzewerktijd kon je 'vrij werken', toetsen maken of woordjes opzeggen. Kinderen op andere scholen, zoals mijn broer, hadden over elk lijstje woordjes een 'SO' (schriftelijke overhoring). Wij hoefden ze slechts op te zeggen bij de docent. De docent had overigens altijd de naam 'Frits, fritsie, Hanneke, Hannie'. We hadden nooit het woord 'meneer' of 'mevrouw' in de mond genomen, dit was volgens Maria Montessori niet nodig, en dat was fijn. Er heerste een informele sfeer in de klas.

Als ik dan mijn lijstje woordjes frans uit mijn hoofd had geleerd moest ik mijzelf weken, of dagen van tevoren op de lijst zetten voor overhoring. Dan werd ik tijdens keuzewerktijd geroepen om op te zeggen. Dit ging altijd gepaard met herrie van andere leerlingen en chaos, vooral aan het eind van het blok wanneer iedereen zich oppeens realiseerde dat het werk af moest. Dan was het kwestie om jezelf door de Jungle van nakijkboeken en leerlingen naar het bureau van je leraar te begeven. Dit ging niet altijd zonder slag of stoot en het was een hele strijd om aan het eind van het blok de keuzewerktijd van het gewilde (A.K.A achterlopende) vak te bemachtigen. Ik weet nog goed dat ik me met mijn Kipling-backpakkers-model-tas mijzelf door de menigte wrong om als een van de eerste voor de deur te staan. Want je MOEST dat lokaal in, voor mij hing mijn leven er vanaf en ik was dan ook medogenloos als het om de laatste keuzenwerktijd ging. En dat stortte je je tas op de tafel en slaakte je een diepe zucht van opluchting: dit uur kon je je blok afronden en je kleurvelletje inkleuren.

Kleurvellen
Kleurvellen inkleuren was altijd een groot feest. Het lege kleurvel aan het begin van het blok was legaal, dat mocht. Hij moest wel echter na een tijdje goed rood-kleuren anders was je de pineut voor dit blok. Iedereen had een heilig potlood of stift waarmee het kleurvel werd ingekleurd. Als je iets af had nam je gretig je kleur vel in hand en begon je heftig te kleuren, en netjes en binnen de lijntjes. Hoe voller het kleurvel eruitzag, hoe beter dus elk milimetertje dat een kleurtje verdiende werd direkt aangevallen.

Toetsje hier, toetsje daar
Als je een hoofdstuk af had van het 1 of het ander mocht je de toets maken. Dit ging nooit klasikaal, want zoals ik al zei, je mocht zelf weten wanneer je de toets maakte. Dan ging je naar keuzewerktijd en vroeg je de toets aan de docent. Je kreeg de toets (je wist nooit a,b,c of d) en mocht die in de klas tussen je vriendinnetjes en andere schoolgenoten gaan maken. Ik nam altijd een vriendinnetje mee naar een toets. Samen maken was geen mogelijkheid, dan werden we uit elkaar gezet. Eentje meenemen was een goed idee, vooral bij scheikunde. Ik heb scheikunde overleeft dankzij mijn vriendinnetjes. Ik leerde wel altijd voor een toets en vroeg de helft aan mijn overbuurvrouw. Deze kon luid kwetterend de antwoorden voorschallen, keuzewerktijd was altijd zo chaotisch dat de docent er geen oog voor had. Toch had je soms pech en werd je apart gezet of alleen aan een tafeltje. meestal redde ik mij hier wel uit maar soms drong de tijd zo erg en had ik niet geleerd, dan was ik de pineut. Gelukkig mocht je alles nog 20 keer herkansen.

Plannen
Montessori was leuk, je fietste er doorheen en het was een groot zelfstandig feest. De eerste dagen van het blok voerde je niks uit. Soms zei ik al wat woordjes op en voelde ik mij heel trots. Midden in het blok begon de stress en begon ik te werken. Een probleem wat ik in het eerste jaar ontdekte was dat ik niet kon plannen en dan ben je op Montessori school tamelijk genaaid. Ik heb toen hulp gezocht bij het plannen en zo ben ik de andere 2 jaren van de onderbouw doorgekart. Met planschrift in de ene hand en kleurvel in de andere hand. Ik plande alles en hield mij aan mijn planning want de afspraken voor overhoringen stonden al aan het begin van het blok.

Zelfstandigheid, (A.K.A geen uitleg)
Elke les was zelfstandig werken, slechts een paar leraren namen de moeite om stof uit te leggen. Ik kan mij nog herinneren dat mijn geschiedenisleraar in de onderbouw elk lesuur voor de helft spoorloos verdwenen was. 'Want hij was ook deelschoolleider'. Blijkbaar gaf hem dat het recht om elk lesuur te verdwijnen. Dus van uitleg of leuke geschiedenis verhalen was geen sprake. Ik vond geschiedenis ook erg saai tot de 4 klas. Toen kreeg ik oppeens een docent die elke les een onderwerp behandelde en tot mijn grote verbazing vond ik dit heel boeiend. Ik luisterde ademloos naar deze man en zijn uitwijdingen over de koude oorlog. Door hem ben ik te weten gekomen dat geschiedenis boeiend is. Helaas heb ik dit niet kunnen ervaren in de onderbouw.

Nu ik erover nadenk vraag ik me af wat leraren nu precies deden op Montessori school. Wij keken ons eigen werk na en planden onze eigen werkzaamheden. We hadden altijd een goede relatie met de leraren maar ze gafen maar weinig les. Uitleg was altijd kort en niet echt te volgen. Vooral wiskunde is een vak dat op montessori school niet werkt. Wiskunde moet je uitleggen om het te kunnen begrijpen, ik kon niet zomaar beginnen met sommen maken als het niet werd uitgelegd. Daarom was wiskunde altijd een kriem. Niemand kon het me uitleggen tot ik wederom in de 4e een nieuwe leraar kreeg die het me wel uit kon leggen. Toen haalde ik goede cijfers. Helaas ging de goede man weer met pensioen en heb ik Wiskunde in de 4e afgesloten met een zesje. Ach, het werd toch niet mijn beroep.

Verslag
Wat ook kenmerkend is aan Montessori school is dat we na elk blok een verslag kregen. Dit was een diagrammetje met plusjes, dubbele plusjes, driedubbele plusjes, plusminnetjes en minnetjes. Voor buitenstaanders onbegrijpelijk, voor Montessori-slachtoffers een duidelijk overzicht van de werkzaamheden. In dit verslag werd duidelijk wat de kwaliteit van je werk was en of je alle opgegeven zooi op tijd had afgemaakt. Hoe meer huidige hele cijfers hoe beter. Naast het verslag stond altijd een bericht van je mentor. Dit kwam neer op een soort 'Jel' die je soms op tv hoorde. Dingen zols 'schouders eronder!' of "goed gewerkt!' kwamen aan iedereen voorbij.

En dan begon het blok opnieuw en had je een leeg kleurvel om in te kalken, nieuw werk om in te plannen en nieuwe keuzewerktijden te bemachtigen. Maar eerst van het even ademhalen en genieten van 'vrije' tijd. Dan konden we dan weer wel als Montessori kroost zijnde. We kregen niet elke week een berg huiswerk op dat de volgende week af moest. Dan konden we even een weekje uitstellen zodat we de eerste week van het blok konden hangen in de keuzewerktijd.
Later, in de 4e en 5e, werd keuzewerktijd ook wel 'spijbelwerktijd' genoemd. Ik geloof niet dat ik in die 2 jaar ooit naar een keuzewerktijduurtje ben geweest. Want toen kwam de 2e fase en werd het voor ons meer klassikaal. Oppeens waren alle toetsen van tevoren gepland en moest je je daar aan houden. Woordjes konden worden opgezegd tijdens de les en andere werkzaamheden moesten worden ingeleverd. Maar het was nog steeds Montessori. lang leve de vrijheid..

Gogh, toeristen

'I would like to have number 230, 46, 47 and number 17 please'. Dat krijg ik morgen weer 7 uur lang te horen. Waar zou dat over gaan denk je? Wat voor nummertjes zouden dat zijn? Zijn dat soorten, catogorien? Nee, je komt er zelf niet zomaar op, dat verzeker ik je. De winkel van het van Gogh Museum is de plek waar deze nummers regelmatig over de toonbank glijden. Morgen mag ik hier weer gaan werken, zoals ik 2 weken geleden ook gedaan heb. De nummers slaan op de posters die de toeristen graag van je willen hebben.

Amerikanen, Spanjaarden, engelsen en een handjevol Duitser staan met een peinzend gezicht naar de muur achter je te kijken waar alle posters ingelijst zijn opgehangen. Na een moment van twijfelachtig gehups voor de balie stappen ze toch resoluut op je af. Ze zullen in hun thuisland dan wel 'The man' zijn maar hier in Amsterdam degraderen ze per direct tot 'Meneer/Mevrouw verlegen toerist'.
Dan komt de hele riedel aan nummers van posters die ze willen hebben er uiteindelijk uit. 'Number 230, 46, 47 and number 17'. Vervolgens is het de bedoeling dat ik deze posters met een sierlijke zwieper voor ze op de toonbank leg. Ze mogen er even naar kijken en dan zal ik de poster voor hen inpakken. Helaas gaat de theorie van de sierlijke zwieper in het van Gogh museum niet op, tenzij je een ervaren gogher bent, en dat ben ik nog niet. De posters liggen onder de balie in verschillende geleuven met nummers opgestapeld. Ironisch genoeg liggen de posters niet op volgorde wat de nummers betreft. Nummers 17, 38, 230 en 7 liggen gerust onder elkaar in een kast. Er zijn een stuk of 50 verschillende posters beschikbaar. Je begrijpt dus de frustratie wanneer een toerist 5 verschillende posters wil hebben. Af en toe is het een ware zoektocht langs de balie om de juiste poster te vinden. Gelukkig zijn daar dan de vaste Goghers die je aanwijzen waar de gewenste poster zich verschuilt zodat je niet tot in schaamtelijk tijdspan hoeft te zoeken.

Maar dan ben je er nog niet, verzeker ik je. Dan komt het echte spannende gedeelte. De poster moet mee met de toerist. Menig Amsterdammer voelt nu wat er komen gaat. Je kent ze wel, de welbekende langwerpige van Gogh dozen (met Handvat!) waar elke toerist in Amsterdam mee rondloopt. Ik zag ze maar had er eerder nooit bij nagedacht, nooit bij stilgestaan, maar daar waren ze dan. Ik wist nu eindelijk de bron van de oorzaak van al dat blauw op straat. De ware wereld van de van Gogh poster Bussiness ging voor mij open. Wat mij ook nog niet bekend was, was dat er in zo'n doos niet 1 poster maar soms zelfs wel meerdere posters gingen. Soms zelf wel 5 of 6, en dat heb ik geweten ook. Het is natuurlijk niet gewenst om de posters in de koker te drukken, te dauwen of te kreuken, dus dit proces gaat met moed, beleid en trouw. Gelukkig waren mijn handjes uiterst geschikt voor dit priegelwerk en ik was zeer trots op mijn onkreukbare techniek. Ik rolde de poster strak, schoof deze in de koker en liet de poster los. Deze bolde vervolgens uit tot de maat van de koker waardoor er weer ruimte ontstond voor de andere posters. Je ziet het wel, het zijn allemaal intelligent uitgedachte processen. En zo schoof ik elke poster in de koker tot ik 5 of 6 ongekreukte posters aan de toerist kon aanbieden. Helaas zijn toeristen in Amsterdam niet zo spraakzaam en open en komt er slechts een hele stille teruggehouden 'thank you' uit. De toerist lijkt het idee te hebben dat elke Amsterdammer naast hun van 9 tot 5 baantje bijverdient op de wallen, althans, zo argwanend kunnen ze je aankijken. Of dat je na het werk standaard doorsteeft naar de dichtsbijzijnde coffeeshop en verder stoned door het leven gaat. Natuurlijk is dat over menig Nederlander niet altijd onwaar maar dat terzijde.

Ik had de toeristen, en vooral de Amerikanen, meer open en blijer verwacht, maar allemaal stralen ze een soort angstaanjagende onzekerheid uit. Ik vraag me dan af of Van Gogh ze is tegengevallen maar dat niet durven te zeggen. Dat van Gogh eigelijk nog steeds na al die jaren gewoon zuigt maar dat niemand dat durft te uiten. Wie zal het mij vertellen.. Misschien zijn ze onzeker simpelweg omdat ze in een vreemd land zijn en heb ik gewoon (te) wilde fantasieen.

In ieder geval heeft elke toerist als embleem van herkenning de befaamde blauwe koker van het Van Gogh museum bij zich. Maar nu, elke keer als ik er eentje zie, ben ik benieuwd naar welke poster ze hebben uitgekozen die ze vervolgens niet thuis gaan ophangen maar ergens op zolder of in de garage parkeren.

The priestesses

The Priestesses

spiral

The priestesses are returning
Their footsteps on the land
They find the strength to tread their path
As the Goddess takes their hand.

So follow Her
Where'r She leads
With joy and love and learning
And know that deep within the Earth
The Wheel is ever turning.

The priestesses are returning
They have clearly heard Her call
They come to Her with open hearts
As the patriarchy falls

So follow Her
Where'r She leads
With passion, love and laughter
And know that where your footsteps fall
Others will come after.

Their ancient sisters call to them
Their voices on the breeze
They hear them in the bubbling streams
And in the whispering trees

So follow Her
Where'r She leads
With wildness, love and courage
And know that from our ancient path
Many others we will nourish

The priestesses are returning
Their voices strong and clear
They know that with Goddess within
They have no need to fear

We follow Her
Where'r She leads
With strength and trust and knowing
And know that now and evermore
The Goddess is returning!

©Jacqui Woodward-Smith, August - 4th November 2003